english

Ισολογισμός 2012

 

 
 
  Ενδιαφέροντα ¶ρθρα
  ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ 2013


.. Πριν λίγες εβδομάδες ο Δήμαρχος της Σαντορίνης Νίκος Ζώρζος όρισε το 2013 σαν έτος γαστρονομίας του νησιού. Η ανακοίνωση έγινε στην αίθουσα διαλέξεων του Μουσείου της Ακρόπολης και οι εισηγήσεις αφορούσαν τους αρχαιολογικούς θησαυρούς της Σαντορίνης, την πολιτιστική παράδοση, το ηφαίστειο και φυσικά τη γαστρονομία.
Η Σαντορίνη είναι ένα παράξενο νησί που έχει προέλθει μέσα από τις εκρήξεις του ηφαιστείου της. Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια έχει ησυχάσει. Θα έλεγε κανείς ότι η Σαντορίνη εξαιτίας του ηφαιστείου είχε μια κατάρα και ένα φόβο. άγονη γη και φτώχια. Για χρόνια καράβια πηγαίνανε και γέμιζαν τα αμπάρια τους με θηραϊκή γη σκάβοντας το νησί για να φτιάξουν με αυτή τσιμέντα. Που και που κανένα αμπέλι, ένα αμπέλι που την παραγωγή του την έπαιρναν οι ξένοι για τη Γαλλία, την Ιταλία για να φτιάξουν δικά τους κρασιά. Μα μέσα στα χρόνια ένας διαφορετικός αέρας φύσηξε και αυτή η κατάρα της άνυδρης γης γύρισε σε ευλογία. Στο άνυδρο χώμα βγήκαν δέκα προϊόντα μιας σπάνιας νοστιμιάς.
Πάνω απ’ όλα η φτωχή φάβα, μιας ειδικής ποικιλίας που ξέρουν οι Σαντορινιοί να τη μαγειρεύουν καλά και βγάζει μια σπάνια νοστιμιά. Και έχει μια υφή βελούδου που ούτε διάσημοι σεφ του Παρισιού δεν μπορούν να πετύχουν. Τόσο πολύ την αγάπησαν οι Σαντορινιοί τη φάβα που της άλλαξαν το γένος και από θηλυκιά έγινε αρσενικιά «ο φάβας» θέλοντας έτσι να δείξουν την αγάπη τους και την προτίμησή τους για το σπάνιο αυτό προϊόν.
Τον παντρέψανε τον φάβα οι Σαντορινιοί ρίχνοντάς του από πάνω τσιγαρισμένο κρεμμυδάκι και ζεστή κάπαρη.
Ξεκινάνε την καλλιέργειά της στις 21 Δεκεμβρίου στην γιορτή της Αγίας Ελεούσας. Μια άλλη καλοκαιρινή ξερική καλλιέργεια είναι η άσπρη μελιτζάνα. Άσπρη σαν το χασέ, σημειώστε όμως ότι υπάρχει και δεύτερη σπάνια ποικιλία μελιτζάνας η πράσινη. Τη φυτεύουν αγκαλιά με τους βασιλικούς. Δεν πικρίζει όπως η κοινή μελιτζάνα και έχει ελάχιστα σπόρια.
Στην Σαντορίνη θα βρεις και το κατσούνι, ξυλάγκουρο δηλαδή. Ατζούρι το λέμε εμείς οι Κρητικοί, νόστιμο, τραγανό και κυρίως δροσιστικό.
Η αυτοφυής κάπαρη αξιοποιείται 100%. Φύλλα, ανθοί και κουμπιά γίνονται τουρσί. Μπαίνουν στη σαλάτα, μπαίνουν στη φάβα και πολλές φορές γίνονται και γιαχνί.
Άφησα τελευταίο το περίφημο ντοματάκι της Σαντορίνης, μικρόκαρπο με υπερσυμπυκνωμένα στερεά, αποδίδει μια σπάνια νοστιμιά και χρησιμοποιείται πολύ και στη μαγειρική και στις σαλάτες.
Ο Συνεταιρισμός της Σαντορίνης το αξιοποιεί πολύ δημιουργώντας κονσερβαρισμένα προϊόντα υψηλής ποιότητας, αλλά και γεύσης.
Έτσι λοιπόν η άνυδρη ηφαιστειακή γη χάρισε γεύση στο νησί και σε όλο το Αιγαίο. Και μέσα στα χρόνια λαϊκές συνταγές δημιουργήθηκαν.
Οι ντοματοκεφτέδες, οι φαβοκεφτέδες, η τσιλαδιά από διάφορα ψάρια (πηκτή), η μπραντάδα (ψάρι με κόκκινη σκορδαλιά), η φάβα παντρεμένη και ελεύθερη, το χλωρό τυρί περιορισμένης παραγωγής, αλλά πάντα νόστιμο και ξινούτσικο και το καλοκαίρι μια σειρά από εστιατόρια αναπτύσσουν την υψηλή γαστρονομία μέσα από τις λαϊκές συνταγές. Δεν έφαγα ποτέ άσχημα στη Σαντορίνη. Ακόμα και αυτά τα απλά σκορδομακάρονα που γίνονται με πελτέ και σκόρδο μου ερέθισαν τη γεύση. Μπορείς να βρεις ταβέρνα στο νησί που θα φας με 10 ευρώ, μπορείς να βρεις και εστιατόριο που θα φας με 50 ευρώ, το άτομο εννοείται.
Η Σαντορίνη είναι ήδη ένα νησί υψηλής γαστρονομίας στην οποία μέσα θα τοποθετήσω και τα μοναδικά της κρασιά με μπροστάρη την ποικιλία Ασύρτικο και ακολούθως το Αθήρι, το Αϊδάρι από πλευράς λευκών ποικιλιών και από πλευράς ερυθρών τη Μαντηλαριά και το Μαυροτράγανο που κάθε χρόνος που περνάει γίνεται και καλύτερο. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόλαυση από το να βλέπεις τον ήλιο να πέφτει στην κούπα της Καλντέρας με ένα ποτήρι Ασύρτικο στο χέρι. Και όταν χαθεί στα βαθιά νερά του ηφαιστείου να κάτσεις στο τραπέζι να γευτείς τους θησαυρούς της Θηραϊκής γης.
Σημειώστε ότι από πέρσι η Σαντορίνη έχει και τη δική της μπύρα μέσα από την εμπειρία, το πάθος και την αγάπη του Γιάννη Παρασκευόπουλου που έφτιαξε ένα μικροζυθοποιείο σ
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
  Ο ΗΣΑΥ, ΟΙ ΦΑΚΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΩΤΟΤΟΚΙΑ Ή Η ΙΣΟΤΟΝΙΚΗ ΤΡΟΦΗ


.. Ακόμα και στις μέρες μας η έκφραση «αντί πινακίου φακής» σηματοδοτεί την παράδοση αγαθών για το τίποτα.
Έτσι ακριβώς όπως έγινε μεταξύ των διδύμων αδελφών Ησάυ και Ιακώβ παιδιών του Ισαάκ και της Ρεβέκκας όπου ο Ησάυ αντί πινακίου φακής πούλησε τα πρωτοτόκιά του. Δηλαδή όλα του τα δικαιώματα λόγω της θέσεώς του ως πρώτος γιος της οικογένειας.
Βέβαια παρά του ότι ήταν δίδυμοι ο Ησάυ βγήκε πρώτος από την κοιλιά της μάνας του και λένε ότι ακολούθησε ο Ιακώβ κρατώντας την πτέρνα του πρωτότοκου.
Στο βιβλίο της γένεσης όπου αναφέρονται όλα αυτά, κάθε λέξη, κάθε φράση σηματοδοτεί μια μικρή ιστορία που κτίζει βήμα-βήμα την έλευση του Χριστού μιλώντας συχνά εντελώς αλληγορικά και ενίοτε συμβολικά.
Στην προκειμένη περίπτωση η μάνα Ρεβέκκα έχει μεγάλη αδυναμία στον λεπτεπίλεπτο Ιακώβ τον οποίο αγαπά και κανακεύει υπερβολικά, αντίθετα από τον μεγαλόσωμο και τριχωτό Ησάυ που δείχνει να είναι και αυτάρκης, αλλά να έχει και την προτίμηση του πατέρα του.
Μητέρα και μικρός γιος συνωμότησαν για να εξαπατήσουν τον γέρο Ισαάκ και να πάρει ο Ιακώβ τα πρωτοτόκια.
Σύμφωνα με σύγχρονους θρησκευτικούς αναλυτές τα πρωτοτόκια σε οικογένειες νομάδων όπως αυτή του Ισαάκ δεν σήμαιναν τίποτα από οικονομικής πλευράς. Ο πρωτότοκος κληρονομούσε λίγα πρόβατα και τις σκηνές. Οι νομάδες ποτέ δεν ήταν πλούσιοι. Ακολουθούσαν όμως το παραδοσιακό τυπικό όπου ο πατέρας έδινε την ευχή του στον πρωτότοκο και γινόταν αυτόματα διάδοχός του. Διάδοχός του στην οικογενειακή δομή και τίποτε παραπάνω.
Έτσι λοιπόν η Ρεβέκκα με τον Ιακώβ βρήκαν την κατάλληλη περίπτωση για να αποσπάσουν με πονηρό τρόπο τα πρωτοτόκια. Ο Ησάυ έφυγε για κυνήγι, ένα κυνήγι που κρατούσε μέρες στην έρημο. Έπαιρνε μαζί του λίγη τροφή και λίγο νερό. Τις 4-5 πρώτες μέρες το φαγητό τελείωνε, τις επόμενες 4 εξαντλείτο και το νερό. Αυτός συνέχιζε το κυνήγι νηστικός και διψασμένος. Το σώμα υπέφερε, οι ισορροπίες του άλλαζαν , αλλά άντεχε. Δηλαδή η ισοτονικότητα του ανθρώπινου σώματος διαταρασσότανε. Σας δούμε όμως τι είναι η ισοτονικότητα. Είναι γνωστό ότι το ανθρώπινο σώμα περιέχει 60-70% νερό. Τα 2/3 αυτής της ποσότητας βρίσκονται μέσα στα κύτταρα, είναι δηλαδή ενδοκυτταρικά, το 1/3 είναι εξωκυτταρικό, κυκλοφορεί δηλαδή γύρω από τα κύτταρα. Αυτές οι δύο ποσότητες νερών κρατάνε μια τέλεια ισορροπία στο σώμα.
Το νερό παίζει τεράστια σημασία στο κυκλοφορικό σύστημα, στη θερμοκρασία του σώματος, στον όγκο του πλάσματος (αίματος) και στις χημικές αντιδράσεις του μεταβολισμού. Κάθε μέρα ο άνθρωπος προσλαμβάνει 2-3 λίτρα νερό είτε πίνοντας απευθείας νερό ή άλλα υγρά, είτε μέσα από τις τροφές, είτε μέσα από τις καύσεις των τροφών. Από την άλλη μεριά το νερό αποβάλλεται είτε από τα ούρα, είτε από τα κόπρανα είτε από τον ιδρώτα.
Αν χάσουμε περισσότερο νερό απ’ ότι πήραμε παθαίνουμε αφυδάτωση η οποία μας δημιουργεί κόπωση, πονοκεφάλους, κράμπες και καμιά φορά και θερμοπληξία. Αφυδάτωση είχε πάθει και ο Ησάυ. Ήταν όμως άνθρωπος που άντεχε και γι’ αυτό συνέχισε και το κυνήγι του. Με την αφυδάτωση η ισορροπία του νερού που βρίσκεται έξω και μέσα στα κύτταρα χαλάει και αρχίζουν και διάφορες δυσλειτουργίες. Μαζί με το νερό χάνουμε και τους ηλεκτρολύτες. Όλη αυτή η κατάσταση φέρνει το ανθρώπινο σώμα στα όρια της στοιχειώδους επιβίωσης.
Ας δούμε όμως ποιοι είναι οι ηλεκτρολύτες. Συνήθως θεωρούμε ως ηλεκτρολύτες τα φυσικά μεταλλικά στοιχεία που βρίσκονται στις τροφές, αλλά πολλές φορές και στο νερό. Είναι το νάτριο, το χλώριο, το κάλιο, ο φωσφόρος, το μαγνήσιο, το ασβέστιο, αλλά και η βιταμίνη C.
Ένα σώμα που έχει χάσει την ισοτονικότητά του πρέπει να επανέλθει σιγά-σιγά και σταδιακά και όχι απότομα. Ένα αφυδατωμένο σώμα δεν θέλει μόνο νερό. Αν πάρει μόνο νερό μπορεί να πάθει τέτοιο σοκ που μπορεί και να πεθάνει.
Στις μέρες μας έχουν βγει ισοτονικά ποτά που περιέχουν και τους χαμένους ηλεκτρολύτες, αλλά και σοβαρή ποσότητα ενέργειας υπό την μορφή υδατανθράκων και απευθύνονται κυρίως σε αθλητές με εξοντωτικές προπονήσεις. Στις μέρες μας
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
  ΣΚΕΠΤΟΜΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΓΟΡΑΖΩ ΕΛΛΗΝΙΚΑ


.. Σύμφωνα με κανονισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης μια καμπάνια του τύπου αγοράζετε τα εθνικά σας προϊόντα για ένα κράτος, είναι απαγορευτική, μια και η διακίνηση αγαθών μέσα στην Ένωση είναι απολύτως ελεύθερη και χωρίς συνοριακά εμπόδια.
Έτσι λοιπόν στην Ελλάδα μπορείς να βρεις απίθανα πράγματα που μπορεί να προέρχονται απ’ όλη την Ευρώπη. Πολλές φορές φθηνότερα από τα ελληνικά και αρκετές φορές καλύτερα από τα ελληνικά.
Εγώ όμως σαν ελεύθερος πολίτης δεν έχω καμία δέσμευση. Δεν είμαι κράτος, αλλά ούτε και παρακράτος. Σας προτρέπω λοιπόν μετά μανίας να προτιμάτε τα ελληνικά προϊόντα, ακόμα και εάν είναι λίγο ακριβότερα από τα ξένα, ακόμα και αν πολλές φορές τα ξένα είναι λίγο καλύτερα ποιοτικά. Θέλω να δείτε με προσοχή την προτροπή αυτή.
Αν αγοράσετε 1 κιλό λευκό τυρί άλμης από αγελαδινό γάλα φτιαγμένο στην Ολλανδία που λίγο έως πολύ η γεύση του είναι ίδια με της ελληνικής φέτας θα γλυτώσετε λίγα ευρώ μια και αυτό το τυρί είναι φθηνότερο από την ελληνική φέτα. Εκτός από το κέρδος του καταστήματος που το αγοράσατε που θα μείνει στην Ελλάδα όλα τα υπόλοιπα χρήματα θα φύγουν για την Ολλανδία. Ένα μέρος θα κρατήσει ο Ολλανδός εξαγωγέας, ένα άλλο μέρος το ολλανδικό τυροκομείο και μέσω αυτού κάποια θα πάνε στον Ολλανδό αγελαδοτρόφο και τον Ολλανδό έμπορο ζωοτροφών.
Και όλοι μαζί αυτοί το βραδάκι θα πίνουν μπύρες και σναπς εις υγείαν των Ελλήνων. Πάνε τα λεφτά αυτά χαθήκανε, είναι στις ολλανδικές τσέπες. Και κατ’ αντιστοιχίαν και για άλλα προϊόντα στις Γερμανικές τσέπες στις Γαλλικές, στις Ιταλικές κλπ. Αλλά εάν παίρνατε μια φέτα Ελασσόνας που απ’ όποια πλευρά και αν το δεις είναι ανώτερη από το λευκό τυρί της Ολλανδίας στην Ελασσόνα όταν θα παίρναν τις επιταγές έμποροι, τυροκόμοι και αγελαδάρηδες όλοι μαζί θα το γλεντούσαν με τσιπουράκια και παστές σαρδέλες και με αυτά τα χρηματάκια θα ζούσαν τις οικογένειές τους. Και αν περίσσευε και τίποτε θα κάναν και καμία επενδυσούλα. Από μηχάνημα στο τυροκομείο μέχρι καναπέ στο σπίτι. Θα δούλευε το σύστημα και τα λεφτά θα μένανε στις δικές μας τσέπες.
Όταν πάω στο σούπερ μάρκετ θέλω να έχω το χρόνο μου, κοιτάω διεξοδικά τις ετικέτες. Όταν διαβάζω πάνω στα κουτιά «παρασκευάζεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση» σαν ηλεκτρισμό να έχει το κουτί , φεύγει και ξαναμπαίνει στο ράφι. Όταν βλέπω παρασκευάζεται στην Ελλάδα το ρίχνω στο καρότσι μου. Και όταν πάω στον πάγκο του χασάπη, τον ρωτάω επιθετικά
- Έχετε ελληνικό χοιρινό ;
Και τότε μόνο το ψωνίζω εάν έχει.
Πήγα πριν λίγες μέρες σε ελληνικής ιδιοκτησίας σούπερ μάρκετ και στο κρεοπωλείο δεν είχε τίποτα ελληνικό. Όλα από την φίλη Ολλανδία, μια κουτσουλιά κράτος και εξάγει γουρούνια σε όλο τον κόσμο.
Και εμείς με τέτοια κτηνοτροφική παράδοση να αγοράζουμε από το εξωτερικό. Καλά να πάθουμε.
Αν και λαχταράω το camamber, το αληθινό ροκφόρ και την παρμεζάνα τα έχω απαρνηθεί εδώ και χρόνια. Είμαι ο πρώτος ενός νέου είδους γκουρμέ που θα τον ονομάσω ελληνογκουρμέ. Διαλέγω με προσοχή το κασέρι μου, ξέρω ποιος είναι ο καλύτερος φούρνος για κριθαροκουλούρες στα Χανιά, ξέρω ποιος κάνει το καλύτερο σαλάμι στη Λευκάδα, ξέρω και εκτιμώ πολύ το προσιούτο Ευρυτανίας, τα μήλα και τις πατάτες Τριπόλεως, spountes παρακαλώ που γίνονται πολύ νόστιμες στο φούρνο. Όταν με πιάσουν κρίσεις γκουρμενδισμού παίρνω καπνιστό σκουμπρί από την Κομοτηνή, αυγοτάραχο από το Μεσολόγγι, καπνιστά μύδια , επτάζυμο ψωμί από το φούρνο μου, βιολογικό κατσικίσιο βούτυρο από το Βόλο και φακές από την Εγκλωβή της Λευκάδας. Τύφλα να έχουν οι μεζέδες του εξωτερικού.
Βέβαια υπάρχουν και προϊόντα που είναι ανελαστικά της ελληνικότητας. Αυτοκίνητο θα πάρεις από το εξωτερικό, αλλά να το φροντίζεις, να το προσέχεις, να μην το αλλάζεις κάθε 3 χρόνια, αλλά κάθε 6 χρόνια ή να μην σας πω και 10 χρόνια ακόμα. Και φάρμακα να παίρνεις γεννώσημα και όχι για ψύλλου πήδημα, αλλά μόνο όταν τα έχεις ανάγκη. Να μην είναι τα συρτάρια γεμάτα άχρηστα φάρμακα που θα λήξουν μετά από λίγο καιρό. Και ρουχαλάκια ελληνικά και αν έχετε 10 πουλόβερ στην ντουλ
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
  ΚΡΙΣΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ


.. Παρακολουθώ συχνά μια και είμαι στο σπίτι τις ειδησεογραφικές εκπομπές των καναλιών. Μερικές φορές μέσα στην γκαντεμιά που δημιουργούν οι πολιτικοί των διαφόρων κομμάτων με τις ισχυρές παπαρολογίες τους παρουσιάζονται θέματα που δίνουν μια ελπίδα. Αίφνης άκουσα ότι ένας Κρητικός απόφοιτος από αγγλικό πανεπιστήμιο πήρε το πρώτο βραβείο στο συνδυασμό αυτοκινήτου.
Μια εταιρεία στη Θεσσαλονίκη καθαρά ελληνική δημιούργησε ένα έξυπνο τηλέφωνο στο οποίο εάν θες δεν χρησιμοποιείς το πληκτρολόγιο, αλλά του μιλάς. Του λες «πάρε τον Ηλία Μαμαλάκη στο κινητό» και στον παίρνει. Έτσι λοιπόν οι κίνδυνοι κατά την οδήγηση μειώνονται σχεδόν στο μηδέν.
Άκουσα ότι δύο μεγάλα σούπερ μάρκετ το ένα που πρόσφατα γύρισε σε ελληνικά χέρια με επιμονή οργανώνονται να πουλάνε όσο γίνεται περισσότερα ελληνικά προϊόντα. Ένα μεγάλο ξενοδοχείο στην Κρήτη αποφάσισε να προσφέρει στους πελάτες του μόνο Κρητική ή Μεσογειακή κουζίνα βγάζοντας από τις προμήθειες, σπορέλαια, μαγειρικά λίπη, αλλά και βοδινό και μοσχαρίσιο κρέας. Κάποια νέα παιδιά γεωπόνοι στο Δομοκό έφτιαξαν μια πρωτοποριακή καλλιέργεια για μήλα τα οποία είναι ήδη προπουλημένα σε μεγάλο σούπερ μάρκετ της Αθήνας. Έμαθα επίσης ότι προσπάθησαν να προσελκύσουν στην καλλιέργεια μήλων και άλλους συγχωριανούς τους μια και ζήτηση είναι μεγαλύτερη της προσφοράς, αλλά αυτοί αρνήθηκαν (η αρνητική πλευρά της ελληνικής σκέψης).
Υπάρχουν ευκαιρίες ανάπτυξης και τρεις από αυτές από το ξεκίνημά τους και μέχρι την τώρα ύπαρξή τους μπορεί εάν βοηθούσαν σοφοί άνθρωποι του marketing και των πωλήσεων να πουλιόντουσαν στα πέρατα του κόσμου, να διπλασιαζόντουσαν οι παραγωγές στην Ελλάδα και τα μιλιούνια να πέφτουν βροχή. Τα τρία αυτά προϊόντα είναι «ο Κρόκος Κοζάνης», «η Μαστίχα Χίου» και το «ντοματάκι της Σαντορίνης». Τρία μοναδικά και ανεπανάληπτα προϊόντα που δεν μπορείς να τα βρεις σε κανένα μέρος του κόσμου.
Και ξεκινάω από τον Κρόκο Κοζάνης το περίφημο σαφράν ή ζαφορά. Δεν θέλω να καταπιαστώ με τις ρομαντικές ιστορίες της μυθολογίας που ο Κρόκος κατά λάθος σκοτώθηκε από τον Ερμή και του έδωσε την αιωνιότητα μέσα από ένα λουλούδι, αλλά θέλω να καταπιαστώ με αυτά τα στοιχεία αυτού του μικρού μωβ λουλουδιού τους ύπερους και τους στήμονες που έχουν μια τρομερή βαφική ικανότητα, ισχυρές μυρωδιές και στοιχεία που βοηθούν την υγεία. Τη μεγαλύτερη παραγωγή κρόκου στον κόσμου την έχει η Περσία. Κρόκο θα βρείτε σε μερικά μέρη της Αφρικής, στην Ισπανία και το πιο μεγάλο μαγαζί πωλήσεων κρόκου στην Ελβετία.
Ο ελληνικός κρόκος ποιοτικά είναι ο καλύτερος, έχει ένα βαθύ κόκκινο χρώμα και με ένα γραμμάριο μπορείς να αρωματίσεις και να χρωματίσεις τέσσερεις μαγειριές ρυζιού . χρησιμοποιώ το ρύζι ως παράδειγμα μια και είναι πολύ δεκτικό στην απορρόφηση του χρώματος και του αρώματος.
Ο περισσότερος ελληνικός κρόκος εξάγεται χύδην σε διάφορα κράτη της Ευρώπης ή και αλλού για να μπει σε φακελάκια ξένης φίρμας και να πουληθεί ως Ισπανικός ή και με άλλη εθνική ταυτότητα παίρνοντας έτσι οι έμποροι και όχι οι έλληνες παραγωγοί ένα μεγάλο κομμάτι του κέρδους.
Ο Συνεταιρισμός Κροκοπαραγωγών στην Κοζάνη είναι αναγκαστικός που σημαίνει ότι όποιος παράγει κρόκο τον διαθέτει μόνο μέσω του συνεταιρισμού.
Η αλήθεια είναι ότι ο συνεταιρισμός έχει κάνει φιλότιμες προσπάθειες για την πώληση του κρόκου και εντός και εκτός Ελλάδας. Ένα διάστημα μάλιστα είχε συνεργαστεί με την μεγάλη εταιρεία Κορρές για να γίνουν μια σειρά από αφεψήματα για την οποία υπήρξε μεγάλο ενδιαφέρον.
Δεν τα βλέπω πια αυτά στην αγορά, αλλά δεν έχω και την πληροφόρηση εάν η συνεργασία συνεχίζεται ή δεν συνεχίζεται. Το θέμα που θέτω είναι ότι οι Κροκοπαραγωγοί θέλουν ουσιαστική βοήθεια. Χρειάζονται έμισθα πεπειραμένα στελέχη του marketing και των πωλήσεων να πάνε την προώθηση ένα βήμα μπροστά. Δεν μπορεί ο Πρόεδρος του συνεταιρισμού ή ο υπεύθυνος πωλήσεων που κατάγεται από την περιοχή να τεκμηριώσει ένα πλάνο τριετούς ανάπτυξης, να επανασχεδιάσει τις συσκευασίες, να διαφημίσει το προϊόν και τις ιδιότητές του και να
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
  Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΒΟΡΡΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΟΣ


.. Η Ελλάδα μας έγινε διάσημη τουριστικά σχεδόν σε όλο τον πλανήτη εξ αιτίας μερικών νησιών. Η χαρά περιήγησης στην Ελλάδα ταυτίζεται με το τραγούδι της πολυαγαπημένης μας Μαρινέλας «Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το αγόρι μου».
Και πραγματικά και καλό κρασί έχουμε και όμορφες ακρογιαλιές και άφθονους Greek lovers.
Στην πραγματικότητα όμως υπάρχουν και αμύθητοι θησαυροί τοπίου και πολιτισμού, οι οποίοι ποτέ δεν αξιοποιήθηκαν μέσα στη τουριστική λαίλαπα των τελευταίων ετών.
Η Μακεδονία και η Θράκη είναι πραγματικά αδικημένες τουριστικά.
Αν ήμουν νέος συνταξιούχος τούτη την εποχή που μπαίνει ο χειμώνας και τα φύλλα στα δέντρα παίρνουν χίλια μύρια χρώματα θα έπαιρνα την παρέα μου και με ένα μικρό αυτοκινητάκι θα ξεκίναγα για το βορρά. Φλώρινα πχ να ακούσω λίγα χάλκινα, να φάω αποξηραμένες πιπεριές Φλωρίνης γεμιστές με κιμά, γνήσιο παγωτό από αληθινό γάλα μέσα στο καταχείμωνο και από κει σιγά-σιγά να μπω μέσα στα δάση να πάω για τις Πρέσπες. Μεγάλη και Μικρή Πρέσπα. Η μικρή τροφοδοτεί τη μεγάλη. Ένα τριεθνές σημείο συνάντησης, Αλβανία, Βουλγαρία, Ελλάδα. Στιγμή μην περιφρονήσετε τους γείτονές μας, έχουν και αυτοί κάτι να δείξουν. Είναι γλυκείς οι άνθρωποι στις Πρέσπες, άλλοι ψαράδες, άλλοι ταβερνιάρηδες, άλλοι γεωργοί και λίγο πιο εκεί οι Φασουλώνες. Τα καλύτερα φασόλια του κόσμου Πρεσπών.
Θυμάμαι όταν πήγα να δω τον Άγιο Αχίλλειο, μια τεχνητή ξύλινη γέφυρα αρκετά μεγάλη σε μήκος σε οδηγεί στη νησίδα και εκεί είναι τα ερείπια του Αγίου Αχιλλείου. Ο Τσάρος Συμεών της Βουλγαρίας που του άρεσε να πίνει το κρασί του σε επιχρυσωμένο κρανίο Έλληνα κατέβηκε μέχρι τη Λάρισα και πήρε το σκήνωμα του Αγίου Αχιλλείου και το έφερε στις Πρέσπες, έκτισε εκκλησία και την έκανε Μητρόπολη του κράτους του.
Τώρα ο Άγιος Αχίλλειος είναι ερείπιο. Είχε δύο σπάνια μαρμαρόγλυπτα εντοιχισμένα που απεικόνιζαν δύο πελεκάνους. Το ένα από τα δύο το κλέψανε πριν πολλά χρόνια. Υπάρχει τώρα το άλλο.
Και αν πάρετε τη βάρκα στη λίμνη μπορείτε να επισκεφθείτε τις παλιές κρύπτες των μοναχών με τις εικόνες ζωγραφισμένες στα βράχια.
Σε γοητεύει ο τόπος κυριολεκτικά. Ώρες – ώρες βουρκώνεις, αλλά ακόμα περισσότερο σε γοητεύουν οι άνθρωποι.
Αναμφισβήτητα είναι εγκαταλελειμμένοι και αρκετά απομονωμένοι, διψάνε για κουβέντα και ο λόγος τους είναι γλυκύς. Σου εξηγούν, σου περιγράφουν, σου μιλάνε για τα προβλήματά τους, δεν έχουν πίκρα για κανέναν. Μόνο θα ήθελαν πολύ να είναι πιο επισκέψιμη η γειτονιά τους. Ελάχιστα ξενοδοχεία υπάρχουν, περισσότερο ξενώνες θα έλεγα και σπάνια πούλμαν φτάνει ως εκεί και αν φτάνει μέχρι το απόγευμα θα έχει ξαναφύγει.
Ας πάμε τώρα μια βόλτα μέχρι τη Θράκη. Ήμουν εκεί πριν λίγες μέρες. Ανέβηκα μέχρι τις Καστανιές εκεί που είναι ο συνοριακός σταθμός με την Τουρκία για να πας στην Αδριανούπολη. Σταματήσαμε για ένα καφέ. Μίλησα με τους ανθρώπους. Αντιστέκονται σε αυτή τη λαίλαπα του φτηνού τούρκικου προϊόντος. Δεν πάνε να ψωνίσουν στην Αδριανούπολη, προτιμάνε να ψωνίσουν λίγο πιο ακριβά στην Ελλάδα και το χρήμα τους να ανακυκλωθεί στην περιοχή.
Στην επιστροφή ο Έβρος κυλούσε στα αριστερά μας. Μπήκαμε στο Σουφλί. Μεταξωτά, καβουρμάδες, ένα εγκαταλελειμμένο τζαμί και ένα κάστρο με μια απίστευτη ιστορία που δεν την ξέρει σχεδόν κανείς. Λίγο πιο κάτω το δάσος της Δαδιάς, καταφύγιο για τα αρπακτικά όλης της Ευρώπης.
Στην Αλεξανδρούπολη μου κάνανε το τραπέζι σε τσιπουράδικο. Του θεού τα καλά είχαμε. Μικρές πεσκανδρίτσες στο τηγάνι, καλαμάρι γόνος στη σχάρα, γλυκοφάγωτες ντόπιες γαρίδες στο λαδολέμονο, μπακαλιαράκια ζυγισμένα, στοιχισμένα που τρωγόντουσαν ολόκληρα από το καλό τηγάνισμα. Ολόφρεσκες σαλάτες, ηδονικά τσίπουρα και παιδικοί λογαριασμοί σε σχέση με αυτούς της Αθήνας. Κατέβηκα στην Κομοτηνή, πήγα στο μαγαζί του κυρίου Πασχαλίδη και αγόρασα τα παστά μου. Λικουρίνο, πολίτικη λακέρδα, καπνιστό σκουμπρί, παστουρμά της θάλασσας, γαύρο μαρινάτο. Μόλις γυρίσαμε στην Αθήνα φτιάξαμε και μια φακή και τα αποδεκατίσαμε. Πήγα στην κρεαταγορά και τρέχανε τα σάλια μου, κρέα
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
  ΧΟΡΗΓΙΑ


.. Κοιτάω πολλές φορές ανακοινώσεις διαφόρων εκδηλώσεων πολιτιστικού χαρακτήρα και από κάτω βλέπω με μεγάλα γράμματα τους χορηγούς και τα σήματά τους, που συνήθως είναι μεγάλες και πλούσιες εταιρείες. Στην ουσία χορηγία σημαίνει σήμερα ότι κάτι που αφορά τον πολιτισμό και τον αθλητισμό κυρίως και ταυτόχρονα είναι πολύ ακριβό να γίνει έρχεται κάποια εταιρεία και σπάνια ή ποτέ κάποιος πλούσιος πολίτης και βοηθάει την εκτέλεση της πολιτιστικής εκδήλωσης δίνοντας ένα χρηματικό ποσό.
Οι χορηγίες στις μέρες μας είναι διαπραγματεύσιμες και μάλιστα σκληρά.
- Θα σου δώσω τα χρήματα που χρειάζεσαι, αλλά εσύ θα μου διαφημίσεις την εταιρεία μου, το όνομά μου, το κύρος μου.
Πολλές φορές η ανταποδοτικότητα σε μια χορηγία είναι πολύ ακριβότερη από τα χρήματα που προσφέρει ο χορηγός. Δηλαδή εάν μια σοβαρή πολιτιστική εκδήλωση χορηγηθεί από μια αμφιβόλου ηθικής εταιρεία αυτόματα η εταιρεία εξαγνίζεται που για να το κάνει αυτό με άλλο τρόπο θα ήθελε πολλά περισσότερα χρήματα.
Το ίδιο γίνεται και με τα βραβεία, όπου πολλές φορές ο βραβεύων ωφελείται πολύ περισσότερο από τον βραβευόμενο.
Και εξηγούμαι. Το να βραβεύσει σήμερα κάποιος σύλλογος ή όμιλος ή εταιρεία έναν μεγάλο δημιουργό, μουσικό, σκηνοθέτη, εικαστικό καλλιτέχνη και αυτός να δεχτεί τη βράβευση αυτόματα το κύρος του συλλόγου ανεβαίνει.
Στην Αρχαία Ελλάδα τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά. Υπήρχαν 4 λειτουργίες. Η χορηγία για τα πολιτιστικά, η εστίαση για τα κρατικά συσσίτια, η τριηραρχία για την άμυνα και η γυμνασιαρχία για τους αθλητικούς αγώνες.
Όλα ξεκίνησαν από τον Κλεισθένη και ολοκληρώθηκαν και έφτασαν στην ακμή τους την εποχή του Περικλή.
Οι λειτουργίες ήταν ένας τρόπος να μεταφερθούν πλούτη ιδιωτών στην πολιτεία που υποχρεωτικά θα διανέμοντο υπέρ του κοινωνικού συνόλου, ήταν μια ανακατανομή των εσόδων των πλούσιων πολιτών προς την πολιτεία που ενίσχυε τις τέχνες και τον πολιτισμό, τη διατροφή των απόρων, τον αθλητισμό και την άμυνα.
Οι χορηγίες λοιπόν ήταν υποχρεωτικές δια νόμου δια τους 120 πλουσιότερους πολίτες κάθε μιας φυλής από τις 10 φυλές της Αθήνας και κάλυπταν τα έξοδα για τα Παναθήναια, τα Ελευσίνα Μυστήρια, τα Διονύσια, τα ανθεστήρια, εκδηλώσεις με πολιτιστικό χαρακτήρα.
Ο χορηγός καθ’ όλη την διάρκεια της εκδήλωσης που χορηγούσε ήταν το τιμώμενο πρόσωπο της πολιτείας. Ιδιαίτερα στα Διονύσια εάν τα θεατρικά έργα που χορηγούσε κέρδιζαν, τότε είχε και δικαίωμα να αναγείρει και μνημείο εις ανάμνηση της νίκης. Σε πολλές περιπτώσεις μεταξύ των χορηγών υπήρχε μεγάλη κόντρα με αποτέλεσμα οι χορηγίες να γίνονται πλουσιοπάροχες και σπουδαίες.
Δυστυχώς ο θεσμός κατά τον 4ο αιώνα αρχίζει να εκφυλίζεται μέχρι που στους ελληνιστικούς χρόνους σταματάει εντελώς.
Το σπουδαίο σε όλη την ιστορία αυτή είναι ότι εάν ένας πλούσιος πολίτης οριζόταν ως χορηγός είτε κάποιας τριήρης, είτε ενός αθλητικού αγώνα, ή πολιτιστικής εκδήλωσης ή συσσιτίου μπορούσε να το αρνηθεί υποδεικνύοντας κάποιον άλλον που κατά την γνώμη του ήταν πλουσιότερος από αυτόν. Εάν ο άλλος πλούσιος όμως αρνείτο ότι ήταν πλουσιότερος τότε οι δύο αρνητές της χορηγίας όφειλαν να ανταλλάξουν περιουσία. Πράγμα το οποίο ησύχαζε τα πράγματα και οριζόταν όντως ο πλουσιότερος χορηγός. Αν δεν κατέληγαν σε ένα αποτέλεσμα η υπόθεση πήγαινε στα δικαστήρια.
Σε πολλές περιπτώσεις στην αρχαία αγορά βρίσκουμε στήλες από νίκες χορηγών που καταδεικνύουν την ένταση των λειτουργιών αυτών.
Έτσι έπρεπε να λειτουργούν και οι χορηγίες σήμερα. Να είναι υποχρεωτικές. Και αυτό ιδιαίτερα για τους πολίτες που το εισόδημά τους δεν συνάδει με την τεράστια περιουσία τους και τον τρόπο ζωής τους.
Υποχρεωτική χορηγία επί 1 μήνα 1000 άτομα θα τρώνε δωρεάν στα συσσίτια του Δήμου ή της εκκλησίας με έξοδα του ευπόρου πλην πτωχού κατά δήλωση.
Χορηγούσαν όμως και την άμυνα της χώρας. Ιδιαίτερα στην Αθήνα η πιο συνήθης αμυντική χορηγία ήταν η συντήρηση ενός πολεμικού πλοίου μιας τριήρης για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι οι κω
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
  Μέλισσα – μέλισσα – μέλι γλυκύτατο


.. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να γευτεί ο άνθρωπος τη γλύκα. Ο κυριότερος στις μέρες μας είναι η χρήση της ζάχαρης. Μην ξεχνάτε όμως ότι η ζάχαρη είναι ένα προϊόν που διαδόθηκε τους τελευταίους αιώνες στον κόσμο.
Μέχρι τότε όμως πως γλυκαινόταν η ανθρωπότητα ; Ερευνώντας σε βάθος τα προϊόντα των άλλων εποχών ελάχιστα γλυκαντικά βρίσκουμε κυρίως προϊόντα συμπύκνωσης φρούτων με κορυφαίο το πετιμέζι που προέρχεται από τη συμπύκνωση του μούστου. Το χαρουπόμελο και στην Άπω Ανατολή συμπυκνωμένους χυμούς από μάνγκο, παπάγιες και άλλα φρούτα.
Πέρα από όλα αυτά υπάρχει ένα κορυφαίο προϊόν που ναι μεν είναι φυτικό γιατί προέρχεται από στοιχεία του φυτικού βασιλείου, αλλά επεξεργάζεται από ένα έντομο κορυφαίας ενεργητικότητας και θα τολμούσα να πω εξυπνάδας ή ενστίκτου αν θέλετε.
Ομιλώ για το μέλι και τη μέλισσα.
Παγκόσμιο προϊόν, αρχαίγονο και εξαιρετικά αγαπητό από όλους τους λαούς του κόσμου. Θυμηθείτε όταν ο Δίας μεγάλωνε στο δικταίο άντρο οι μέλισσες αφήνανε το μέλι τους στο στόμα του μικρού θεού για να ανακατευτεί με το γαλατάκι της κατσικούλας Αμάλθειας. Μέλι και γάλα η τέλεια τροφή για τους νεαρούς οργανισμούς.
Ας το εξερευνήσουμε.
Το μέλι είναι ένα παγκόσμιο προϊόν, αλλά η πυκνότητά του, το χρώμα του και το άρωμά του ποικίλουν από μέρος σε μέρος και εξαρτώνται πάρα πολύ από τα φυτά που υπάρχουν γύρω από τις κυψέλες και τρυγούν οι μέλισσες.
Φανταστείτε μια πολυκατοικία που είναι η κυψέλη και μέσα της ζουν 30-40.000 μέλισσες, κάθε κυψέλη έχει την αρχηγό της που είναι η βασίλισσα και μερικούς κηφήνες (αρσενικές μέλισσες) που γονιμοποιούν τη βασίλισσα. Όλες οι υπόλοιπες είναι οι εργάτριες που μαζεύουν το νέκταρ για να το κάνουν μέλι. Είναι μια θαυμαστή κοινωνία με άγραφους κανόνες σκληρούς πολλές φορές που τηρούνται αυστηρά σε όλες τις κοινωνίες των μελισσών εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Το καλύτερο μέλι για μας τους Έλληνες τουλάχιστον είναι το θυμαρίσιο. Διάφανο, ελαφρά σκούρο, έντονα αρωματικό, με εξαιρετικά ευχάριστη πιπεράτη γεύση και μεγάλη πυκνότητα. Παράγεται από μελίσσια που κυρίως βόσκουν θυμάρι την Άνοιξη. Στις μέρες μας είναι μέλι σπάνιο και δυσεύρετο. Υπάρχουν όμως και άλλα μέλια με πολύ ευχάριστο άρωμα και γεύση όπως το ανθόμελο που προέρχεται από το νέκταρ διαφόρων λουλουδιών που ανάμεσά τους μπορεί να υπάρχει και λίγο θυμάρι.
Από κει και μετά πολύ γνωστό είναι το μέλι της ελάτης, ένα μέλι πυκνό, αδιαφανές, με άσπρο χρυσό χρώμα που όταν το μυρίζεις σου δίνει την αίσθηση ότι είσαι μέσα σε ένα ελατόδασος. Οι ειδικοί λένε ότι έχει πρόσθετες ιαματικές ιδιότητες. Εάν αποφασίσετε τελικά να προχωρήσετε σε μια διερεύνηση των γεύσεων του μελιού ψάξτε να βρείτε μέλι από καστανιά, φλαμουριά, ρείκι, δενδρολίβανου, φασκόμηλου, ευκαλύπτου, πευκόμελου, εσπεριδοειδών και ακόμα ένα εκπληκτικό μέλι, αυτό που έρχεται από τα λουλουδάκια της λεβάντας, αλλά πολλές φορές και του δυόσμου.
Στη Γαλλία πχ το αγαπημένο τους μέλι είναι το μέλι από λουλούδια ακακίας.
Το μέλι περιέχει σχεδόν 200 διαφορετικές ουσίες που μεταξύ τους συνδέονται με οργανική αλυσίδα που δεν μπορεί να αναπαραχθεί τεχνητά από τον άνθρωπο.
Βλέπετε όλα αυτά τα συστατικά που παίρνει η μέλισσα μαζί με το νέκταρ από λουλούδι σε λουλούδι είναι και πολλά και δύσκολα να αναπαραχθούν. Μια σχετική αναφορά της περιεκτικότητας του μελιού μπορεί να αναφέρει ότι ένα καλό μέλι έχει μέση υγρασία 16%, γλυκόζη 30%, φρουκτόζη 33%, σουκρόζη 5,5%. Από πλευράς ανόργανων μετάλλων περιέχει ασβέστιο, φωσφόρο, κάλιο, νάτριο, μαγνήσιο, αργίλιο, πυρίτιο, σίδηρο, ψευδάργυρο, νικέλιο.
Αυτό που δεν θα βρείτε στο μέλι είναι πρωτεΐνες. Από την άλλη όμως θα βρείτε μπόλικες βιταμίνες όπως η Α1, Β1, Β6, Β12, C, D, E και το φολικό οξύ.
Αυτό όμως που είναι ακόμα ενδιαφέρον με το μέλι είναι ότι έχει και πάμπολλες αντιοξειδωτικές ιδιότητες. Και προσέξτε παρακαλώ ιδιαίτερα τα σκουρόχρωμα μέλια, είναι αυτά που περιέχουν τα περισσότερα αντιοξειδωτικά. Αυτά είναι τα στοιχεία που μπορούμε να εξερευνήσουμε. Υπάρχουν όμως πο
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
  ΜΙΑ ΓΛΥΚΙΑ ΠΙΚΡΑ


.. Ως λαός είμαστε σπουδαίοι καφεπότες. Ελάχιστοι είναι οι Έλληνες που έχουν αρνηθεί τη γεύση του και τα ευεργετήματά του. Ξεκινήσαμε να πίνουμε επί τουρκοκρατίας βραστό στο μπρίκι χωρίς ή με ζάχαρη για να φτάσουμε σήμερα να έχουμε δοκιμάσει όλα τα είδη καφέ. Και περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Άλλος λατρεύει τον espresso, άλλος τον φραπέ, άλλος τον παραδοσιακό ελληνικό.
Πως βρεθήκαμε όμως ένας ολόκληρος πλανήτης και όχι μόνο η Ελλάδα να πίνουμε ένα ρόφημα πικρό και να μας αρέσει ;
Μέσα από αυτό να παίρνουμε δυνάμεις και τις πιο δύσκολες στιγμές της ημέρας , τις πιο πιεσμένες, αλλά και τις πιο χαρούμενες να θέλουμε ένα φλιτζανάκι καφέ να μας τονώσει.
Χιλιάδες οι μύθοι για το πώς ο άνθρωπος πρωτοδοκίμασε καφέ. Άλλοι λένε ότι ξεκίνησαν κάποιοι Μουσουλμάνοι να πίνουν καφέ το 900 μχ, άλλοι το 1400 και άλλοι το 1600. κάπου λοιπόν στα υψίπεδα της Αιθιοπίας ένα μικρός τσοπάνος κατακαλόκαιρο και νωρίς το μεσημέρι οδηγούσε τις κατσίκες του πίσω στο χωριό. Έβραζε ο τόπος. Ζώα και τσοπάνος είχαν εξαντληθεί, νερό πουθενά. Περνώντας το κοπάδι δίπλα από κάτι θάμνους με καρπούς κόκκινους σαν κεράσια άρχισε να τους τρώει και ξαφνικά οι ετοιμόρροπες κατσίκες άρχισαν να χοροπηδάνε γεμάτες ενέργεια. Ο Τσοπανάκος τρελάθηκε, το ίδιο συνέβη και την άλλη μέρα.
Μαζεύει τότε δυο χούφτες καρπούς, τους πάει στο χωριό και διηγείται το περιστατικό στους παππούδες. Αυτοί προβληματιστήκανε, το ψάξανε, πήραν τα κουκούτσια, τα ξεράνανε, τα αφήσανε στον ήλιο, τα κοπανίσανε και έτσι φτιάχτηκε ο πρώτος καφές.
Σε μια συνάντηση πριν από αρκετά χρόνια με τον Dr Illy ψυχή και σώμα όσο ζούσε της ομώνυμης βιομηχανίας και βλέποντας πιο ρεαλιστικά την ανακάλυψη του καφέ μου εξήγησε ότι μάλλον μετά από μια πυρκαγιά σε δεντράκια καφέας καβουρδίστηκαν μερικοί κόκκοι και αυτό προκάλεσε τους ιθαγενείς να ψάξουν το άρωμα και τη χρησιμότητά του.
Αντιλαμβάνεστε ότι έγινε εύκολα αντιληπτός στους Μουσουλμάνους ότι μπορούσαν να ξαγρυπνήσουν για να διαβάσουν το κοράνι πίνοντας μερικές κούπες από το αφέψημα του καφέ. Σιγά -σιγά από την Αραβική χερσόνησο το Άντεν και την Υεμένη ο καφές έφτασε στην Κωνσταντινούπολη και από εκεί στην Ευρώπη. Πολλά διηγούνται για την πολιορκία της Βιέννης από τον Σουλεϊμάν τον μεγαλοπρεπή που υποχωρώντας προς την Κωνσταντινούπολη παρά τις εκατοντάδες τσουβάλια καφέ τα οποία οι Βιεννέζοι χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά δημιουργώντας τα πρώτα καφέ της Ευρώπης στη Βιέννη.
Στις μέρες ο καφές είναι κοινός τόπος για όλους. Τον βρίσκεις παντού και σε όλες του τις μορφές. Βέβαια ο τρόπος παρασκευής του διαφέρει από τόπο σε τόπο.
Ο Αραβικός κόσμος και η Ανατολική Μεσόγειος τον πίνουν βραστό στο φλιτζάνι. Αφήνουν το κατακάθι να κάτσει στο μπρίκι και τον σερβίρουν καθαρό στο φλιτζάνι. Αντίθετα εμείς και η Κύπρος αδειάζουμε το βραστό καφέ στο φλιτζάνι και τον αφήνουμε να κατακάτσει εκεί.
Παρά τη διαδικασία του δεν θεωρείται ο ελαφρύτερος καφές του κόσμου μια και δίνεται η ευκαιρία κατά το βράσιμο να βγουν τα καλά συστατικά του καφέ στο ρόφημα που τελικά θα πιούμε.
Ελαφρύτερος καφές όλων θεωρείται ο ιταλικής έμπνευσης Espresso, ο οποίος για ελάχιστα δευτερόλεπτα και υπό υψηλή πίεση ξεπλένει τους σπασμένους κόκκους παίρνοντας ελάχιστα από τα συστατικά του καφέ στο υγρό. Το γάλα το οποίο αγαπάμε πολύ κυρίως στον φραπέ επιβαρύνει πάρα πολύ στη χώνεψη μια και ο συνδυασμός καφέ – γάλα δημιουργεί στο στομάχι λιποσφαιρίδια καλυμμένα από πολύ δύσπεπτο υμένα. Είναι μύθος ότι ο espresso είναι βαρύς καφές, αντίθετα είναι ο ελαφρύτερος όλων και ο πιο βαρύς είναι ο στιγμιαίος. Ο στιγμιαίος που είναι ο θεός των καφέδων στην Ελλάδα.
Όλοι σ’ αυτή τη χώρα κρατάνε ένα πλαστικό κύπελλο με ένα καλαμάκι στο καπάκι του και ρουφάνε ηδονικά επί ώρες γουλιά-γουλιά ένα φραπέ. Και εγώ λατρεύω τον φραπέ.
Χειμώνα – καλοκαίρι με το που θα ανοίξει ένα από τα δυο μου μάτια θα πάω στην κουζίνα και σε ένα τεράστιο γυάλινο ποτήρι 330 ml θα ρίξω μια κουταλιά της σούπας στιγμιαίο καφέ, 2 κουταλιές της σούπας ζάχαρη και παγωμέν
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
  ΠΕΣ ΤΥΡΙ


.. Ναι είναι αλήθεια ότι η Ελλάδα στη γεωργία έχει μεγάλες προοπτικές ανάπτυξης. Και όχι μόνο ανάπτυξης, αλλά και εισοδήματος από τις εξαγωγές των γεωργικών προϊόντων. Και σήμερα αυτό που θέλω να σας παρουσιάσω είναι ένα από τα μεγαλειοδέστερα από τα ελληνικά προϊόντα το τυρί μας.
Η αλήθεια είναι ότι είμαστε τυροφάγος λαός. Δεν θεωρούμε το τυρί ως το πρώτο βήμα του επιδορπίου όπως οι Γάλλοι, αλλά κυρίαρχο στοιχείο όλου του γεύματος και σημαντικό συνοδευτικό του φαγητού. Το τρώμε με τα ορεκτικά , το τρώμε με το κυρίως πιάτο, συνοδεύουμε τα φρούτα μας και το μαγειρεύουμε σε πολλά διαφορετικά φαγητά. Επιπλέον της τυροφιλίας μας έχουμε την πιο μακρά ιστορία τυριού στον κόσμο.
Ξεκινώντας από τη διατροφή του Δία στην Κρήτη με γάλα από την κατσίκα Αμάλθεια, τη διατροφή του Ηρακλή με γάλα από τους γαλαξίες του ουρανού και συνεχίζοντας με τα παχιά τυριά του Πολύφημου στο ταξίδι της επιστροφής του Οδυσσέα στην Ιθάκη.
Στην Ευρώπη το τυρί το γνωρίσανε πολύ αργότερα. Ακούγεται ότι στη Γερμανία πρωτοφτιάξανε τυρί επί του Φρειδερίκου του μεγάλου το 1111 μΧ. Ήταν φυσικό λοιπόν η μακραίωνη πείρα μας και η αγάπη μας για το τυρί να μας κάνει σπουδαίους τυροκόμους.
Επιπλέον ενώ όλη σχεδόν η Ευρώπη παρασκευάζει τυριά κατά μεγάλο ποσοστό από αγελαδινό γάλα εμάς τα σπουδαία μας τυριά είναι πρόβεια ή κατσικίσια.
Αναμφίβολα το πιο σπουδαίο τυρί που φτιάχτηκε ποτέ στην Ελλάδα είναι η φέτα. Είναι μια νύφη ντυμένη στα άσπρα που κάθεται κάθε μέρα στο τραπέζι μας. Παρά τη σχετική ωριμότητά της φαντάζει ολόφρεσκια. Μαλακό τυρί, ζουμερό με καλές οξύτητες, σκληρή ή μαλακιά υφή ανάλογα τα γούστα μας και μια λιπαρότητα που χάνεται μέσα στη δροσιά της οξύτητας. Πάνω από το 40% της ελληνικής κατανάλωσης τυριού αφορά τη φέτα. Αυτό το τυρί πρέπει να είναι η αιχμή του δόρατος των εξαγωγών. Και για να κρατάς καλά ακονισμένη μια αιχμή πρέπει να την προσέχεις. Δεν πρέπει να αφήνεις τους άλλους να σου λένε τα ελαττώματα της αλλά πρέπει εσύ να τα διορθώνεις πριν τα δούνε οι άλλοι.
Σας το κάνω πιο λιανά. Οι παραγωγοί παρμεζάνας στην Ιταλία πληρώνουν οι ίδιοι επιθεωρητές που γυρίζουν τα τυροκομεία και βλέπουν εάν η παρμεζάνα των τυροκόμων πληρεί τις προδιαγραφές που έχουν οριστεί από το νόμο. Εάν όχι αφαιρείται το όνομα παρμεζάνα πάνω από το κέλυφος του τυριού, συνήθως τρίβεται και πουλιέται για τα μακαρόνια ανώνυμο σε χαμηλότερη τιμή. Με αυτό τον τρόπο οι παραγωγοί παρμεζάνας κρατάνε την ποιότητα ψηλά, αλλά και την τιμή. Η αλήθεια είναι όμως ότι η φέτα δέχτηκε μεγάλο πόλεμο από την Ευρώπη. Όταν είδαν οι Ευρωπαίοι τις εμπορικές δυνατότητές της και την αγάπη που έχει ο κόσμος διεθνώς όλοι θέλησαν να κάνουν φέτα. Ολλανδοί, Γάλλοι, Δανοί και Ιταλοί. Βέβαια όχι σαν την δική μας , αλλά από αγελαδινό γάλα που η διαφορά είναι ουσιαστική και στη γεύση και στην υφή.
Μάλιστα ορισμένοι παραγωγοί του εξωτερικού έκαναν φέτα όχι με την παραδοσιακή μέθοδο του πηξίματος του γάλακτος με πυτιά, αλλά με διήθηση και συμπίεση. Πράγμα που επέτρεψε την πολύ χαμηλή τιμή και τον αθέμιτο ανταγωνισμό.
Δείτε όμως το θέμα με μια ευρύτητα. Πως οι Ιταλοί καταφέρνουν και εξάγουν την παρμεζάνα σχεδόν με 20 ευρώ το κιλό ; και εμείς δυσκολευόμαστε να την εξάγουμε με 7-8 ευρώ το κιλό ; και αν έχουμε κανένα τραπέζι με χυλοπίτες και κόκορα πάμε στο σούπερ μάρκετ και αντί να πάρουμε μια τριμμένη μυζήθρα, παίρνουμε παρμεζάνα να εντυπωσιάσουμε τους καλεσμένους μας. Και χαίρεται ο Ιταλός τυροκόμος και κλαίει ο βοσκός στην Τρίπολη που δεν πουλάει τις μυζήθρες του. Τα πάντα είναι θέμα μεθοδολογίας.
Υπήρξαν στον τόπο μας και υπάρχουν ακόμα παραγωγοί με μεγαλειώδη προϊόντα που δεν κατόρθωσαν να τα πουλήσουν ούτε λίγο έξω από το χωριό τους. Γιατί ναι μεν ξέρανε να τα φτιάξουνε, δεν ξέρανε όμως να τα πουλήσουνε.
Και εδώ είναι η μαγεία του εμπορίου. Να μπορέσεις να πουλήσεις τα φύκια για μεταξωτές κορδέλες.
Στην Κρήτη εμείς λέμε σε τυφλώνω και πουλώ, ξάνοιγε και αγόραζε.
Με την διαφορά ότι εμείς εδώ δεν έχουμε φύκια, έχουμε χρυσές κο
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
  ΦΑΤΕ ΜΑΤΙΑ ΨΑΡΙΑ


.. Ως λαός θαλασσινός εκτός από το να καπετανεύουμε καράβια μας αρέσει πολύ να τρώμε και τα προϊόντα της θάλασσας.
Μια τεράστια ακτογραμμή με χιλιάδες επαγγελματίες και ερασιτέχνες ψαράδες προμηθεύει το καθημερινό πιάτο του Έλληνα με ψάρια και θαλασσινά.
Άραγε είναι αλήθεια το περιεχόμενο της προηγούμενης παραγράφου ; Τα ψάρια που τρώμε στην Ελλάδα είναι ελληνικά ; ή μήπως έρχονται ως μετανάστες και από χώρες του εξωτερικού ;
Είναι πολλά τα θέματα που αφορούν την ψαροφαγία στην Ελλάδα. Ας ξεκινήσουμε από την κοινωνικότητα μέσα από την κατανάλωση ψαριών.
Τα ψάρια χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες των φτωχών και των πλουσίων. Οι φτωχοί καταναλώνουν γαύρο, σαρδέλες, αθερίνα, γόπες, σαφρίδια και όταν πέφτει κανένα έκτακτο μπόνους άντε και καμιά κουτσομούρα. Την τελευταία δεκαπενταετία οι ιχθυοκαλλιέργειες μπόρεσαν και προμήθευσαν το πιάτο του Έλληνα με φθηνό και καλό ψάρι.
Οι γκουρμέδες το απαρνήθηκαν, κακώς, γιατί το ψάρι της ιχθυοκαλλιέργειας είναι άψογο ποιοτικά.
Τα ψάρια των πλουσίων από την άλλη είναι τα υπερμεγέθη συναγρίδες, σφυρίδες, τεράστια φαγκριά και άλλα είναι αυτά που μπαίνουν στην ψηστιέρα των πλουσιόσπιτων και επειδή το καθάρισμα είναι επώδυνο και μυρίζει και η κουζίνα στο ψήσιμο οι έχοντες προτιμούν να τα καταναλώνουν σε περίλαμπρες ψαροταβέρνες της παραλιακής επιτυγχάνοντας πολλούς διαφορετικούς σκοπούς. Δεν μυρίζουν τα χέρια της φιλιππινέζας ψαρίλα, αλλά ούτε και η κουζίνα. Συγχρόνως τρώμε και ένα ψαράκι που μπορεί να μας αρέσει, μπορεί όμως και όχι, αλλά το κυριότερο οι τρώγοντες στα διπλανά τραπέζια αντιλαμβάνονται ότι ο οικοδεσπότης της ψαρούκλας είναι πλούσιος και επιτυχημένος και θέλει να το δείξει. Και η ψαρούκλα είναι σύμβολο καταξίωσης.
Έχω τύχει σε τραπέζι τέτοιου είδους όπου η ψαρούκλα έμεινε κακοποιημένη και αφάγωτη στο τραπέζι μια και όλοι είχαν χορτάσει με τα συνοδευτικά ορεκτικά. Ο δε οικοδεσπότης μου, δίνοντας 100 ευρώ φιλοδώρημα στον σερβιτόρο, τον προέτρεψε να ταΐσει τις γάτες της γειτονιάς. Διαφθείρει το χρήμα φίλες και φίλοι.
Θέλω να σημειώσετε αγαπημένοι μου αναγνώστες ότι εάν πάτε στην ιχθυόσκαλα κάτω στον Πειραιά αργά το βράδυ ή πολύ νωρίς το πρωί θα δείτε δεκάδες καμιόνια να ξεφορτώνουν εισαγόμενα ψάρια και ελάχιστα ελληνικά. Σημειώστε ότι περίπου το 75% των ψαριών που καταναλώνουμε στην Ελλάδα είναι εισαγόμενα.
Αναμφίβολα όμως το ψάρι προσδίδει υγεία, είτε είναι φρέσκο είτε είναι κατεψυγμένο, προσδίδει εκλεκτής ποιότητας πρωτεΐνη και μεγάλη περιεκτικότητα σε λιπαρά Ω3.
Άραγε τι είναι ακριβώς αυτά τα Ω3 ;
Είναι λιπαρά οξέα που μπορούν να εμποδίσουν την αθηρωματική πλάκα στις αρτηρίες, κατεβάζουν τα τριγλυκερίδια στο αίμα, ανεβάζουν την καλή χοληστερόλη HDL, βοηθάνε την ανάπτυξη του εγκεφάλου στα παιδιά, σε κάνουν να βλέπεις καλύτερα και γενικά η κατηγορία των λιπαρών οξέων του Ω3 είναι μαγικά για την υγεία. Σημειώστε ότι πλούσια σε Ω3 ψάρια είναι το σκουμπρί, ο σολομός, η σαρδέλα και η πέστροφα.
Περιέχουν βιταμίνες Α και D και είναι εξαιρετική πηγή ιωδίου. Αν δε τα μικρά ψαράκια όπως ο γαύρος, η σαρδελίτσα, και η αθερίνα καταναλωθούν μαζί με τα κοκαλάκια τους τότε τα ψαράκια αυτά γίνονται εξαιρετική πηγή ασβεστίου και μάλιστα συνιστώνται πολύ στις κυρίες ως αντίδοτο στην οστεοπόρωση. Ειδικά δε ο σολομός μπορεί να μειώσει τον ρυθμό της φθοράς κατά 40%. Ιατρικές έρευνες δείχνουν ότι η κατανάλωση ψαριού περιορίζει τον κίνδυνο της κατάθλιψης.
Βέβαια κυρίες και κύριοι ουδέν καλόν αμιγές κακού και το κακό στην προκειμένη περίπτωση είναι η θαλάσσια μόλυνση. Τα εργοστασιακά απόβλητα, οι φυσικές εκτονώσεις της γης προς τη θάλασσα σε βαρέα μέταλλα μέσω του υδάτινου ορίζοντα επιβαρύνουν τη θάλασσα και τα ψάρια.
Έτσι λοιπόν ξαναχωρίζουμε τα ψάρια σε δύο κατηγορίες τα μικρά και τα μεγάλα και διαπιστώνουμε ότι τα μικρά ψάρια μολύνονται πολύ λιγότερο από τα μεγάλα δίδοντας ασφαλή επίπεδα περιεκτικότητας σε δύο πολύ επικίνδυνα βαρέα μέταλλα που είναι ο μόλυβδος και ο ψευδάργυρος.
Αντίθετα τα μεγάλα ψάρι
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
  ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΤΗΚΑ


.. Εντυπωσιάστηκα..
Είχα πάνω από δύο χρόνια να επισκεφθώ ένα υπερμάρκετ. Που να βρώ χρόνο ο φουκαράς να απομακρυνθώ από τη γειτονιά μου.
Βολευόμουνα με τα μαγαζιά γύρω τριγύρω από το σπίτι και μεταξύ μας δεν είμαι καθόλου δυσαρεστημένος από αυτό. Γνωρίζω τους ιδιοκτήτες, καλημερίζομαι, μου αναγγέλλουν τα καινούργια προϊόντα τους, τα πιο φρέσκα και έτσι περνάμε όλοι καλά. Το προηγούμενο Σάββατο όμως το αποφάσισα. Πήρα την καλή μου και πήγαμε στο υπερμάρκετ. Ψάξαμε να βρούμε παρκάρισμα και φυσικά παρκάραμε αρκετά μακριά. Μετά ψάξαμε να βρούμε ένα μονο ευρώ για να πάρουμε καρότσι. Χαλάσαμε σε ένα ταμείο, το πήραμε το ριμαδιασμένο καρότσι και ξεκινήσαμε τα ψώνια μας.
Εντυπωσιάστηκα. Όπως είχα εντυπωσιαστεί πριν λίγο καιρό σε μεγάλα σούπερ μάρκετ του εξωτερικού. Χοιρινά μπουτάκια ολόφρεσκα με την πετσούλα τους έτοιμα για φούρνο.
Μπριζολίτσες κομμένες στα 5 χιλιοστά, παντσετούλα από το καλύτερο σημείο, μύδια στον ψαρά, στρείδια, γυαλιστερές, ροφοί και φρέσκιες γαρίδες, αφήστε τα τυριά. Ελιές, κονσέρβες, κονσερβάκια, δέκα είδη μπαλσάμικο και πάει λέγοντας. Απέκτησα αμέσως μια τάση να τα αγοράσω όλα. Μετά συνειδητοποίησα ότι την Δευτέρα έφευγα ταξίδι και κρατήθηκα. Μου άρεσαν και οι τιμές. Είδα αυτό το Beaujolais Nouveau που είναι η εποχή του τώρα με 3 ευρώ. Να πιει κάθε πικραμένος. Είδα καλές τιμές. Αγόρασα τα λίγα πράγματα που χρειαζόμουνα για το Σαββατοκύριακο και πέρασα την υπόλοιπη ώρα χαζεύοντας και συγκρατώντας την καλή μου από περιττά ψώνια. Και βέβαια μου δόθηκε η ευκαιρία να παρατηρήσω τον κόσμο. Κατ' αρχήν ήταν μιλιούνια. Όλες οι ηλικίες και τα δυο φύλλα. Τα ψώνια γίνονται πολύ ενδιαφέροντα όταν έχεις παρέα. Αποκτάς συνένοχο. Νέα ζευγάρια ψαχουλεύουν τα καινούργια προϊόντα. Ηλικιωμένα ζευγάρια που ξέρουν τις τιμές απ' έξω και αγοράζουν το φθηνότερο. Φιλιππινέζες ελαφρώς τεμπελιάζουσες εκτελούν την λίστα με τα ψώνια που έχουν στα χέρια τους. Μερακλήδες κοιλαράδες στον χασάπη και τον μανάβη. Και μανούλες με τα παιδάκια τους να πρέπει ταυτόχρονα να ψωνίζουν και να τα προσέχουν. Εντυπωσιάστηκα, που είναι η κρίση ρε παιδιά ; Μήπως μερικοί έμποροι την δημιουργούν μόνοι τους για να αποκτήσουν πρόσθετες κρατικές απολαβές ; Μήπως επαναλαμβάνω για χιλιοστή φορά η τηλεόραση βοηθάει να χειροτερέψει η κατάσταση ; Εγώ ένα ξέρω, ότι σαν Λούνα Παρκ ήταν το σούπερ μάρκετ, μες την καλή χαρά. Χρώματα, αρώματα που και που κανένα σπασμένο μπουκάλι να το μαζεύουν γρήγορα-γρήγορα, αλλά να αφήνει τη μυρωδιά του πίσω, από κρασί, από ξύδι, από λάδι που να γλιστράει ή ακόμα και από χλωρίνη. Ζωή πολύ ζωή και στο ταμείο ουρές. Άλλοι πληρώνουν με κάρτα, άλλοι μετρητοίς και κουβαλάνε τα δυσθεόρατα καρότσια τους προς την έξοδο. Ακούγεται ότι πέφτει λίγο η κατανάλωση τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης στα σούπερ μάρκετ. Εγώ δεν το πιστεύω. Το να γίνει μια αυτοσυγκράτηση και να μην σπαταλάμε το χρήμα στο περιττό δεν είναι κακό. Άλλωστε είναι τόσα πολλά τα μαγαζιά τριγύρω μας που η πίτα όλο και κόβεται σε μικρότερα κομμάτια. Λοιπόν ποιο είναι το μέλλον μας ; Να θυμάστε ότι όσο μικρό εισόδημα και αν έχει ο άνθρωπος πρώτα θα φροντίσει την τροφή του, μετά την ένδυσή του , μετά την ζέστη του το χειμώνα και μετά όλα τα άλλα.
H. Μ.
SELF SERVICE - 28.11.08
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
  Προσέξτε τους μικρούς


.. Θα σας πω σήμερα μια μικρή ιστορία. Πριν 15 μέρες περίπου βρισκόμουν στα βόρεια και ανατολικά σύνορα του Νομού Αιτωλοακαρνανίας για τις ανάγκες της τηλεόρασης. Το χωριό είναι έρημο, ή μάλλον σχεδόν έρημο. Έχουμε βρει κάτι ερειπωμένα σπίτια στην άκρη και κάνουμε το γύρισμα. Είναι 14.00 η ώρα το μεσημέρι, 38 βαθμούς λέει το θερμόμετρο. Το στόμα μας στέγνωσε, η πείνα μας θέριεψε. Στα αυτοκίνητά μας δεν υπάρχει τίποτα για φαγητό. Κουρασμένοι και ταλαιπωρημένοι ξεκινάμε να φύγουμε. Μέχρι που περνάμε μπροστά από ένα σπίτι με μια μικρή πινακίδα. «ΜΙΝΙ ΜΑΡΚΕΤ»
Στοπ παιδιά, κάτι θα βρούμε εδώ.
Και κατεβήκαμε και δεν βρήκαμε απλώς κάτι, τα βρήκαμε όλα. Βρήκαμε νεράκι παγωμένο στο ψυγείο, βρήκαμε βυσσινάδα της LUX από τη Πάτρα, βρήκαμε ωραία μπισκότα, βρήκαμε πατατάκια.
Ο πρόθυμος καταστηματάρχης μας έκοψε ένα καλό κομμάτι κεφαλογραβιέρας, σαλάμι Λευκάδας και μεταξύ άλλων επειδή ήταν και πρατήριο ψωμιού, έβγαλε και φρέσκο ψωμί.
Ενθουσιαστήκαμε και κάθισα και μέτρησα τα πράγματα. Ένα Μίνι Μάρκετ σε ένα χωριό που το χειμώνα δεν έχει πάνω από 30 κατοίκους. Ένα Μίνι Μάρκετ που μέσα του βρίσκεις τις μικρές καθημερινές σου ανάγκες, τον καφέ, τη ζάχαρη, τα ζυμαρικά, το ρύζι, καμιά κονσέρβα ντομάτας, καμιά παστή σαρδέλα και πάει λέγοντας.
Το Μίνι Μάρκετ που πάει ο ταχυδρόμος να αφήσει τα γράμματα, το Μίνι Μάρκετ που μοιράζουν τις συντάξεις των γερόντων, το Μίνι Μάρκετ που έχει δορυφορική κεραία και βλέπεις καλά τηλεόραση, που έχει τηλέφωνο για το κοινό. Αυτό δεν είναι μαγαζάκι, είναι η κοινωνική πρόνοια της Ελλάδας.
Νομίζετε ότι βγάζει λεφτά αυτός ο καταστηματάρχης ;
Ένα λειψό μεροκάματο και εάν. Όμως του αρέσει , γιατί μέσα στο καταχείμωνο βρίσκει παρέα με τους υπόλοιπους κατοίκους του χωριού, γιατί αισθάνεται ότι έχει σκοπό. Οι Δήμαρχοι και οι Νομάρχες είναι χαμένοι στα κεφαλοχώρια και τις πρωτεύουσες των Νομών. Άλλωστε αργούν οι εκλογές τι να πάνε να κάνουνε στα χωριουδάκια.
Θέλουν λίγη βοήθεια αυτοί οι άνθρωποι.
Θέλουν κάποιος να τους συμπαρασταθεί. Ίσως λίγο οι προμηθευτές οι οποίοι και αυτοί δεν πατάτε σε αυτά τα χωριά, είναι ένας χοντρεμποράκος που με ένα κλειστό φορτηγό που βάζει μέσα χίλια μύρια προϊόντα πάει να πουλήσει μεν και να εξυπηρετήσει δε. Τους κλέβει λίγο στις τιμές, που να ξέρουν οι φουκαράδες πόσο κάνει η σφουγγαρίστρα χοντρική τιμή στην Αθήνα ;
Που να ξέρουν πόσο πουλάει ο Λουμίδης το φακελάκι με τον καφέ ;
Τα αγοράζουν, τα πληρώνουν μετρητοίς, βάζουν και αυτοί από πάνω μερικά λεπτά στο κάθε είδος και πορεύονται. Σιγά μη ζήσουν από τα κέρδη του Μίνι Μάρκετ. Κανένα χωραφάκι τους βοηθάει, τίποτε ελιές, ή ίσως και λίγα πρόβατα.
H. Μ.
SELF SERVICE - 2008
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
  Έχει σχέση η Άνοιξη με τα σούπερ μάρκετ ;


.. Ακόμα και αν έχει τη βλέπω πολύ χλωμή αυτή τη σχέση. Παρά ταύτα εγώ μέσα από αυτή τη στήλη θέλω να την καλωσορίσω και ταυτόχρονα να την αποχαιρετήσω. Βλέπετε, είναι το τέλος της εποχής. Εσάς, βέβαια, που είστε μέσα στα κλειστά γραφεία με τεχνητό αερισμό και φωτισμό δεν σας πολύ-επηρεάζουν οι αλλαγές της εποχής.
Στο καθήκον σας όπως πρέπει να είστε.
Εμάς όμως, που ευκαιρία ψάχνουμε να πάρουμε τα βουνά και τα λαγκάδια, να αεριστούμε οι ίδιοι και να αερίσουμε τα μυαλά μας, μας ξεσηκώνει. Για ακόμα μια φορά ένιωσα φουσκοθαλασσιές στο σώμα μου, για ακόμα μια φορά καλωσόρισα την άνοιξη με μια ώριμη ντομάτα, για ακόμα μια φορά έβαλα τα πόδια μου στη θάλασσα και ας ξεπάγιασα.
Δεν ξέρω πόσο καλά μπορεί να νιώσει κανείς με τέτοια ακρίβεια, αλλά την άνοιξη την αισθάνθηκα, μέχρι που φλέρταρα τη γυναίκα μου.
Αυτό λοιπόν, που μου άρεσε φέτος είναι οι ντομάτες που κυκλοφορούν. Σφικτές, κατακόκκινες και με γεύση. Τις περιεργαζόμουν απ' όλες τις όψεις. Τι θαύμα να έγινε άραγε φέτος ; Έπεσε παραπάνω λίπασμα ή μήπως ξεχάσανε να τους ρίξουν ; Ποιος ξέρει, ποτέ δεν θα πάρω απάντηση. Αλλά και οι φράουλες μου αρέσουν πολύ. Οι φετινές, ούτε μεγάλες, ούτε μικρές, αρκούντως κόκκινες και με γεύση λίγο καλύτερη από το άχυρο.
Βρήκα και επώνυμες από την περιοχή της Μανωλάδας. Διάβασα όμως ένα άρθρο σχετικά με τα πάθη των οικονομικών μεταναστών που δουλεύουν εκεί. Τους πίνουν το αίμα των ανθρώπων κανονικά. Ίσως να το ρίχνουν στις φράουλες γι' αυτό είναι τόσο κόκκινες.
Που θα πάει, θα τελειώσει η εποχή τους, οπότε άλλα φρούτα θα κάνουν την εμφάνισή τους στους πάγκους και περί.
άλλων «φρούτων», ίσως, πάλι θα διαβάσουμε. Διερωτώμαι έχετε ακούσει γι' αυτή την καινούργια παράμετρο στο διεθνές εμπόριο που λέγεται fair trade ; είναι μια υπόθεση που σιγά-σιγά αποκτά όλο και περισσότερο μεγαλύτερη σημασία σε όλον τον κόσμο. Και εξηγούμαι. Σαφέστατα ένα προϊόν για να φτάσει στα χέρια μας ακολουθεί μια αλυσίδα από την παραγωγή ως εμάς.
Ας πάρουμε για παράδειγμα τον καφέ.
Κάποιος φτωχός αγρότης σε χώρα εξωτική καλλιεργεί τα δενδράκια του και μαζεύει τον καρπό τους. Ύστερα, προσπαθεί να τον πουλήσει. Κάποιος που τον αγοράζει, κάνει μια πρώτη επεξεργασία στο προϊόν , κι ύστερα κι αυτός το πουλάει. Έτσι, φτάνει στα χέρια εκείνων των πολύ ισχυρών, που ξέρουν πολύ καλά την επεργασία και τη διανομή του καφέ. Αυτοί είναι που τον στέλνουν ημιέτοιμο στα εργοστάσιά τους για να καβουρδιστεί, να αλεστεί και να τυποποιηθεί σε κουτάκια που να πουληθούν σε όλο τον κόσμο.
Σ' αυτήν την αλυσίδα λοιπόν κάποιοι κρίκοι είναι πολύ αδύναμοι και κάποιοι άλλοι είναι πολύ δυνατοί. Οι δυνατοί κρίκοι προσπαθούν να εξαφανίσουν τους αδύνατους και έρχεται η θεωρία του fair trade και λέει απλά ότι το προϊόν πρέπει να είναι τίμιο. Πρέπει να καλλιεργείται τίμια χωρίς πρόσθετα χημικά και επικίνδυνες ουσίες και να αλλάζει χέρια χωρίς ριγμένους κι αδικίες. Γιατί σε αυτή την αλυσίδα όλοι, στο μέτρο του δυνατού, πρέπει να μένουν ευχαριστημένοι. Κι αυτό επειδή είναι κάτι που το ποθεί ο παγκόσμιος καταναλωτής, κάθε προϊόν που θα παίρνει τη σφραγίδα του fair trade θα μπορεί να υπολογίζει ότι σε λίγα χρόνια θα είναι ένα εξαιρετικά δυνατό trade mark.
Για την ώρα δεν υπάρχουν πολλά τέτοια προϊόντα. Όμως αργά αλλά σταθερά, μέρα με την ημέρα η λίστα τους αυξάνει. Είναι όμορφη ιδέα, καθαρή και δείχνει τον δρόμο της αλληλεγγύης στους ανθρώπους.
Ψάξτε για τέτοια προϊόντα, φτιάξτε το δικό σας ράφι fair trade και ενισχύστε αυτόν τον αγώνα. Είναι δίκαιος. Και μεταξύ μας, κάντε όλη σας τη ζωή fair trade.
H. Μ.
SELF SERVICE - 17.4.2008
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
  ΤΟ ΜΕΡΑΚΙ ΦΕΡΝΕΙ ΚΕΡΔΟΣ


.. Eδώ και πολλά χρόνια η δημιουργία μιας συλλογής προϊόντων που πωλούνται μέσα σε ένα σούπερ μάρκετ είναι σχεδόν μαθηματικός υπολογισμός πχ έχω τόσα τετραγωνικά επιφάνεια πώλησης για το λάδι , διαλέγω Χ αριθμό λαδιών και τα τοποθετώ. Παρακολουθώ τις πωλήσεις, βγάζω αυτά που δεν πωλιούνται και τα αντικαθιστώ με άλλα μέχρι να βρω τα πλέον κινούμενα.
Η επιφάνεια πώλησης στο σούπερ μάρκετ είναι ακριβή, πρέπει να βγάλει όχι μόνο το κόστος της, αλλά και κέρδος.
Παρά ταύτα πολλές φορές κάποιος που ασχολείται με τις πωλήσεις, όχι μόνο σε σούπερ μάρκετ, αλλά και σε άλλου είδους μαγαζιά ξεπερνάει τα όρια και επειδή έχει κάποια αδυναμία και αγαπάει κάτι πολύ το προωθεί χωρίς να νοιάζεται για το κέρδος. Έχω γνωρίσει στο παρελθόν έναν ιδιοκτήτη καταστήματος του κέντρου της Αθήνας που ο κύριος όγκος εμπορευμάτων του ήταν οι νεωτερισμοί, ο οποίος σε ένα μικρό μέρος του μαγαζιού του πουλούσε ούζα. Έτσι του την είχε δώσει επειδή αγαπούσε το ούζο και για πολύ καιρό τα Σαββατοκύριακα ταξίδευε στην επαρχία για να βρει άγνωστες μάρκες ούζων να τις φέρει στο μαγαζί του. Και ενώ αυτός το έκανε για μεράκι , ο κόσμος ανταποκρινότανε. Μου εξομολογήθηκε τότε ότι το τμήμα με τα ούζα ήταν λίαν κερδοφόρο.
Θυμάμαι έναν άλλο μερακλή, τον αείμνηστο Γεράσιμο Βασιλόπουλο που την εποχή που ξεκινούσε τα σούπερ μάρκετ του, να διαλέγει προσωπικά τα προϊόντα και να βάζει στα ράφια ζωγραφιστές πινακίδες με ποιηματάκια και παραινέσεις για την πώληση του προϊόντος.
Και αν τον ρωτούσες γιατί ήξερε να σου απαντήσει. Πόσο πικάντικη ήταν η μουστάρδα, ή πόσο πιπεράτη ήταν η μπύρα.
Πάντως εμείς οι απλοί πελάτες όταν περνάγαμε από το ράφι και βλέπαμε μια χαριτωμένη πινακίδα κάτι μυριζόμαστε και απλώναμε το χέρι και το βάζαμε στο καλάθι μας. Το αισθανόσουν από ένστικτο ότι το προϊόν είχε επιλεγεί με προσοχή και πάθος. Έχω και ένα φίλο στη Θεσσαλονίκη που είναι χονδρέμπορος. Φυσικά και έχει στο μαγαζί του εκατοντάδες προϊόντα μεγάλης κίνησης. Κάποια στιγμή ανακάλυψε τα βρώσιμα φύκια. Τον εντυπωσίασαν, έφερε δείγματα, τα δοκίμασε, του άρεσαν και άρχισε να τα διαφημίζει και να τα πουλάει στο μαγαζί του. Φυσικά και δεν βρήκε μεγάλη ανταπόκριση , φυσικά και του μείνανε στοκ, φυσικά τα μαγείρεψε και τα έφαγε μόνος του και φυσικά έχασε λεφτά, αλλά δεν τον ένοιαξε καθόλου. Τον είχε μαγέψει το προϊόν και το πάλεψε και το παλεύει ακόμα μέχρι τελευταίας γρανίδας. Άστε που έμαθε για τα φύκια όσο κανένας άλλος στην Ελλάδα. Αυτό είναι μεράκι.
Σήμερα στα σούπερ μάρκετ δεν πολυβρίσκεις μερακλωμένους. Και αν καμιά φορά εντυπωσιάζεσαι από τη μεγάλη γκάμα τυριού, άμα αρχίσεις και προσέχεις τα πράγματα λεπτομερώς θα δεις ότι δεν είναι από μεράκι, αλλά από υποχρέωση σε μεγάλες εταιρείες διανομής.
Κι όμως υπάρχει μέρος για μεράκι στα ράφια. Δεν μπορώ να ξέρω τι έχει στο μυαλό του ο καθένας από εμάς, αλλά κάτι έχει. Μήπως ήρθε η ώρα να δώσετε προσωπικότητα στο ράφι σας ;
Μήπως ήρθε η ώρα να δείξετε και εσείς το μεράκι σας ;
Μήπως αγαπάτε τον καλό καφέ ; Μήπως τα Malt Ουίσκι ;
Μήπως ψάχνετε το ελαιόλαδο ;
Ήρθε η ώρα να εκφραστείτε λοιπόν. Η ιδέα μάλιστα του ελαιόλαδου με προκαλεί, αν λάβετε υπ' όψη σας ότι είμαστε οι μεγαλύτεροι καταναλωτές ελαιολάδου στην Ευρώπη, αν λάβετε υπ' όψη σας ότι μαγειρεύουμε στα νοικοκυριά μας σχεδόν αποκλειστικά με ελαιόλαδο σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ευρώπη που χρησιμοποιεί σπορέλαια, και αν λάβετε υπ' όψη σας ότι το ελαιόλαδο είναι από τα σπάνια λιπαρά που έχουν γεύση και άρωμα τότε αξίζει να ασχοληθείτε μαζί του.
Να αναπτύξετε τη συλλογή του και χωρίς να το καταλάβετε αυτό θα ακουστεί από στόμα σε στόμα. Θα βάλετε και πινακιδούλες στις μεγάλες αδυναμίες σας εξηγώντας τα ειδικά χαρακτηριστικά του λαδιού και ξαφνικά χωρίς να το καταλάβετε και να το προσπαθήσετε θα δείτε τις πωλήσεις των λαδιών να εκτοξεύονται στα ουράνια.
Βέβαια εγώ σας μίλησα για λάδια, μην κολλήσετε μπορεί να είναι το τυρί φέτα το προς ανάπτυξη προϊόν με τις ατελείωτες δυνατότητες.
Πρέπει όμως επίσης κ
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
  ΣΑΚΟΥΛΑ


.. Είναι μερικά πράγματα σε τούτη τη ζωή που ενώ δεν έχουμε πληρώσει άμεσα ούτε ένα σεντς για να το αγοράσουμε, τα πληρώνουμε έμμεσα και τα χρησιμοποιούμε πολλές φορές την ημέρα.
Ένα από αυτά είναι η πλαστική σακούλα του σούπερ μάρκετ.
Αγοράζεις καμιά δεκαριά πραγματάκια και τα μοιράζεις σε τρεις σακούλες. Επίτηδες το κάνει ο καταναλωτής. Σου λέει σακούλα είναι, κάπου θα μου χρειαστεί. Και αν δεν την γεμίσω με κάτι χρήσιμο, στο τέλος θα βάλω σκουπίδια.
Σκέπτομαι αν είχε φωνή μια σακούλα τι ιστορία θα μας έλεγε.
Γεννήθηκε σε κάποιο διυλιστήριο όπου το πετρέλαιο διασπάστηκε σε ένα σωρό υποπροϊόντα. Ένα από αυτά η πρώτη ύλη της σακούλας.
Προπυλένιο ή και πολυπροπυλένιο ή και κάτι άλλο.
Από κει σε ένα άλλο εργοστάσιο για να πάρει σχήμα η ακατέργαστη πρώτη ύλη και να γίνει σακούλα. Και από κει η γνωστήή συνέχεια προς τον έμπορο και το σούπερ μάρκετ.
Μεγάλο σουξέ γνώρισε η πλαστική σακούλα. Είναι ελαφριά, ευέλικτη, ανθεκτική, φθηνή. Την παίρνει ο πελάτης, πάει σπίτι του την αδειάζει, την αποθηκεύει σε ένα ντουλαπάκι και μετά τη γεμίζει με σκουπίδια, τη βάζει σε μια μεγαλύτερη μαύρη σακούλα, τη πετάει στον κάδο απορριμμάτων και από κει στη χωματερή. Λένε οι φήμες αλλά και οι στατιστικές ότι εκεί η σακούλα θα μείνει απείραχτη για εκατοντάδες χρόνια.
Βλέπετε όλα τα υποπροϊόντα του πετρελαίου είναι πολύ ανθεκτικά. Στην Ελλάδα υπολογίζεται ότι καταναλώνονται κατά μέσο όρο περίπου 11 εκατομμύρια πλαστικές σακούλες την ημέρα.!!
Τούτη την ιδιότητα του πλαστικού να μην αυτοδιασπάται, θα την πληρώσουμε κάποια μέρα. Όχι εμείς προσωπικά, αλλά κάποιοι απόγονοι μας. Ένα αδρανές υλικό που δεν μπορεί να αυτοδιασπαστεί, σίγουρα θα φέρει πρόβλημα. Η εναλλακτική λύση είναι μια ωραία υφασμάτινη σακούλα την οποία θα κουβαλάμε από το σπίτι μας ή το παλιό κλασικό διχτάκι, και επειδή γνωρίζω καλά ότι ο καταναλωτής δεν υπάρχει περίπτωση να πάρει μαζί του τέτοιες σακούλες από το σπίτι του (τουλάχιστον προς το παρόν) προτείνω τα σούπερ μάρκετ να προσφέρουν στον καταναλωτή χάρτινες σακούλες, επιβαρυνόμενοι σαφώς με πρόσθετο κόστος.
Αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι ό,τι το καλύτερο για το κέρδος που πρέπει να έχει ένα σούπερ μάρκετ. Όμως επενδύει στην μελλοντική υγεία του πλανήτη.
Δύσκολες επιλογές, χρήσιμες όμως.
Μεταξύ μας έχω δει ένα σούπερ μάρκετ που προτείνει χάρτινες σακούλες και ω ! του θαύματος δεν τις προτιμά κανένας καταναλωτής.
Ίσως φταίει η έλλειψη ενημέρωσης.
Αλλά μην νομίζετε ότι εκεί είναι όλο το πρόβλημα του πλαστικού. Κάντε ένα μικρό απλό πείραμα. Αγοράστε τυχαία δέκα πράγματα. Τρόφιμα ή καθαριστικά και μετά αραδιάστε τα πάνω στο τραπέζι. Τουλάχιστον τα έξι από αυτά έχουν πλαστική συσκευασία. Ακόμα και οι χυμοί που καμαρώνουν για μια όμορφη χάρτινη συσκευασία, αυτή στο εσωτερικό της έχει πλαστική μεμβράνη.
Αλλιώς θα παπάριαζε το χαρτί.
Και αν προτείνει κανείς γυαλί, ναι δεν λέω είναι υλικό πολύ καθαρό, όμως και αυτό για να ανακυκλωθεί έχει τεράστιους κόπους.
Πρέπει να το ξεχωρίσετε από τα υπόλοιπα σκουπίδια σας, να το ρίξετε στον ειδικό κάδο ανακύκλωσης και από κει να το παραλάβουν για την ανακύκλωση.
Τελικά που βαδίζουμε ;
Εγώ δεν θυμάμαι να υπήρχαν τόσα προβλήματα την δεκαετία του 60.
Η οικονομική εξέλιξη, η ευμάρεια και ο πολιτισμός δεν έφεραν μόνο την βελτίωση του τρόπου ζωής, αλλά μεγάλωσαν και τα προβλήματα επιβίωσης στον πλανήτη.
Όλοι θέλουν να κάνουν μια δράση γι' αυτό μα πάνω απ' όλα ο καθένας από εμάς χωριστά έστω και δυσκολεύοντας λίγο τη ζωή του πρέπει να σκεφτεί ένα καθαρό πλανήτη.
Ας οργανωθούμε, ας σκεφτούμε θετικά για την υγεία και το μέλλον του κόσμου σ' αυτόν τον πλανήτη.
Και από τον άλλο μήνα όλοι με χάρτινες σακούλες και στον κάδο ανακύκλωσης για να βοηθήσουμε, με τον τρόπο μας, όσο περισσότερο μπορούμε.
H. Μ.
SELF SERVICE - 11.02.2008
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
  ΚΑΤΕΡΓΟ Ή ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΑΡΑ ;


.. Μιλώ για τα συναισθήματα που σου γεννά μια απλή καθημερινή επίσκεψη στο συνοικιακό σούπερ μάρκετ. Σε πολλές περιπτώσεις μπαίνεις και θες να ξεμπερδεύεις μια ώρα αρχύτερα. Ο λόγος που πας είναι γιατί βρίσκεται κοντά στο σπίτι σου, αλλά δεν σου αρέσει. Βλέπεις σκουπίδια στις άκρες των διαδρόμων, μυρωδιές αιωρούνται πάνω από τα ψυγεία, οι ποδιές των υπαλλήλων έχουν καιρό να μπουν στο πλυντήριο, γύρω ένα γενικό κλίμα απροθυμίας. Κάτεργο θυμίζει το μαγαζί.
Και μπαίνεις σε κάποιο άλλο που βρίσκεται στον αντίποδα του πρώτου . Εκεί όλα λάμπουν, σε προκαλούν, σου χαμογελάνε και θυμίζουν παιδική χαρά. Η διαφορά μεταξύ των δύο μαγαζιών είναι απλώς και μόνο θέμα ιδιοκτήτη. Η καλή δουλειά θέλει τρόπο - ούτε φωνές, ούτε μαλώματα, ούτε απειλές. Τα αφεντικά βάζετε τα λεφτά, οι υπάλληλοι τη δουλειά. Το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυο μαζί περιποιούνται τον πελάτη.
Μην νομίζετε ότι ο υπάλληλός είναι ξένος, πρόσωπο απόμακρο. Οι υπάλληλοι είναι κάτι σαν παιδιά σας. Θέλουν την καλή σας την κουβέντα , την παρότρυνσή σας, θέλουν την εκπαίδευσή τους, θέλουν να νοιώσουν κοντά σας ασφαλείς. Να αισθάνονται ότι μπορούν να περάσουν πολλά χρόνια δουλεύοντας μαζί σας, ανεβαίνοντας - την ομολογουμένως περιορισμένη - ιεραρχία του μαγαζιού σας. Τώρα τι μου ήρθε και σας τα λέω όλα αυτά ;
Παρατηρώ ότι στα σούπερ μάρκετ που μπαινοβγαίνω τα πρόσωπα αλλάζουν όλο και πιο συχνά. Λίγοι είναι οι σταθεροί υπάλληλοι . Υπάρχει μια έντονη κινητικότητα. Άλλοι φεύγουν ψάχνοντας το καλύτερο, άλλοι μένουν πιστεύοντας ότι το βρήκαν. Όπως και να έχει, πάντως, κάλλιο να έχετε το μαγαζί σας παιδική χαρά παρά κάτεργο.
Κάτι μου λέει πως έτσι θα πουλάτε πάντα το κάτι παραπάνω, αν και -μεταξύ μας - τα πράγματα έχουν δυσκολέψει. Κάρτες και καρτούλες είναι που κρατάνε τα πράγματα σε μια ισορροπία, μεταβιβάσεις χρεών από τράπεζα σε τράπεζα μας κάνουν να ξεφεύγουμε από την πτώχευση. Ο κόσμος πλέον γυρεύει τις οικονομικές λύσεις ακόμα και στο φαϊ. Κι εδώ είναι που τίθεται το σοβαρότατο θέμα τι είδους πολιτική επιβίωση να διαλέξει κάποιος για την αλυσίδα των μαγαζιών του, που για να επιβιώνει πρέπει μέρα μπαίνει - μέρα βγαίνει να πουλάει πράμα, πολύ πράμα. Εδώ είναι που τα πράγματα αρχίζουν και δυσκολεύουν ! Το ξέρω, πιέζετε πάρα πολύ τους προμηθευτές για να σας δίνουν καλές τιμές, μεγάλες πιστώσεις.
Και αν μεν η καλή τιμή περνάει και στον πελάτη, πάει καλά, αλλά πολλές φορές είναι φως-φανάρι ότι απλώς δουλεύετε με μεγαλύτερο κέρδος ! Εντάξει, το δικαιούστε που και που, αλλά όλοι πρέπει να σφίξουμε τη ζώνη και εμείς και εσείς. Την πίστωση, πάλι, δεν την εκμεταλλεύεστε ; Πως ανοίγετε τα καινούργια μαγαζιά κι ανακαινίζετε τα παλιότερα ;
Η φτήνια δεν τρώει μόνο τον παρά .
Οι παλιοί λέγανε « η φθήνια τρώει τον παρά». Είναι γεγονός!
Καλή η λαϊκή όταν αγοράζεις μήλα. Με το κρέας όμως : Το τυρί, τις κονσέρβες ντοματάκια ; Τι θα κάνεις ; Η φτήνια δεν τρώει μόνο τον παρά , αλλά κι εμάς του ίδιους .
Το έχω πει πολλές φορές, «φθηνό φαγητό είναι κακό φαγητό», αλλά έλα που πέφτουμε όλοι στην τρύπα της φθήνιας !. «Εμείς» οι καταναλωτές, «εσείς» οι μεταπωλητές, «αυτοί» οι προμηθευτές - η αλήθεια να λέγεται !
Όμως, δεν είναι το φαγητό που είναι ακριβό στην Ελλάδα - αν το ψάξεις, βέβαια. Άλλα είναι τα ακριβά - η βενζίνη, τα φάρμακα, οι μεταφορές, του αγνώστου προελεύσεως σπεσιαλιτέ...
Άκουγα, λοιπόν σε ένα ραδιοφωνικό σταθμό προχθές ότι κάπου ένα ζαχαροπλαστείο πουλάει τους κουραμπιέδες 28 ευρώ το κιλό ! Μου ήρθε να πάω να σπάσω τη βιτρίνα του! Τι πουλάς, ρε κύριε ; Χρυσάφι πασπαλισμένο με άχνη ζάχαρη ;
Γι' αυτό σας λέω, φτηνά θέλουμε εκεί που πρέπει - εσείς ξέρετε ...
Γιορτές έρχονται, θα «πέσει» - μην ξεχνάτε - και ο δέκατος τέταρτος μισθός. Συγνώμη, δηλαδή, για την γκρίνια, αλλά είναι για να περάσουμε όσο καλύτερα γίνεται. Όλοι μας !
H. Μ.
SELF SERVICE - 5.12.2007
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
  ΕΝΑ ΧΕΡΑΚΙ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΙ


.. Έχω λίγο κουραστεί. Όλος αυτός ο χρόνος που έχει περάσει από τον Γενάρη μέχρι σήμερα δεν ήταν και ο ευκολότερος της ζωής μου και όχι μόνο για μένα, αλλά για όλους μας.
Μου είχε φανεί μεγάλη η καταστροφή από την πυρκαγιά της Πάρνηθας, μέχρι που οι πυρκαγιές στη Πελοπόννησο, στην Εύβοια και αλλού έκαναν τη πυρκαγιά της Πάρνηθας να φαίνεται μικρή.
Τι δυστυχία .
Ήρθαν μετά και οι πρόωρες εκλογές και παρά το μικρό διάστημα μεταξύ της αναγγελίας και της ψηφοφορίας , τηλεοράσεις και έντυπα μας βομβάρδισαν με απείρου κάλλους ψηφοθηρικές βλακείες .
Γι' αυτό σας λέω ότι κουράστηκα.
Θα ήθελα να ζω σε μια χώρα τίμιων ανθρώπων. Σε μια χώρα που να μη καίγεται για ψύλλου πήδημα, σε μια χώρα που να μην είναι απροστάτευτη από τις φυσικές καταστροφές, σε μια χώρα που να σέβεται το περιβάλλον της και οι υποψήφιοι βουλευτές να μου λένε τι καλό θα κάνουν για μένα και όχι τι κακό έκανε ο αντίπαλός τους.
Βέβαια μπορώ να κλείσω τα μάτια και τα αφτιά, να μπω στο καβούκι μου και να πω ένα μεγαλόπρεπο δεν βαριέσαι. Δεν πρέπει όμως. Γιατί σ' αυτή τη χώρα που ζούμε θα μεγαλώσουν τα παιδιά μας και δεν θα είναι τότε τόσο ρόδινα τα πράγματα.
Εγώ μπορεί να μην έχω παιδιά, έχετε όμως εσείς.
Το έχετε καταλάβει ότι ήταν κουραστικά όλα αυτά για την ψυχή και την καρδιά και αναρωτιέμαι ακόμα και εγώ τι δουλειά έχουν τέτοιες εξομολογήσεις σε ένα περιοδικό που εξειδικεύεται στα σούπερ μάρκετ.
Τίποτα και όλα. Εμείς οι πικραμένοι θα βγούμε να ψωνίσουμε, εμείς θα καταναλώσουμε.
Και στεναχωριόμαστε όταν βλέπουμε τους αετονύχηδες να εκμεταλλεύονται μια δυστυχία. Τι δουλειά έχουν οι ντομάτες μετά τις πυρκαγιές να φθάνουν τα 3 ακόμα και 3,5 ευρώ ;
Καλοκαίρι ήταν ακόμα. Γιατί θα πρέπει να υπάρχουν οι επιτήδειοι που θα εκμεταλλεύονται τα πάντα ;
Και οι ιθύνοντες να παρακολουθούν και να περιμένουν να λειτουργήσει η αγορά από μόνη της :
Χαμηλοί μισθοί, μικρή αγοραστική δύναμη, χαμηλή ζήτηση.
Να πως χαμηλώνουν οι τιμές. Να πως θα λειτουργήσει η προσφορά και η ζήτηση.
Και οι μηχανισμοί ελέγχου ; Πως ελέγχεται ο παραγωγός, ο μεσάζων ;
Κάπου αλλού θα ήταν απασχολημένοι !
Και κάνοντας μια στροφή, έτσι με λίγη αισιοδοξία στο τέλος της ημέρας η οποία ομολογουμένως δεν μου λείπει, θα έλεγα ότι η ζωή μας συνεχίζεται.
Ένα χεράκι να βάλουμε όλοι. Αν δούμε θετικά τον γείτονά μας, τον συγχωριανό μας, τον συνάνθρωπό μας, το περιβάλλον θα τα ξεπεράσουμε τα προβλήματα. Χωρίς κρατικές επιδοτήσεις, χωρίς ζητιανιές, χωρίς εξορκισμούς, μόνοι μας. Κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου. Και εσείς οι ιδιοκτήτες των μεγάλων σούπερ μάρκετ με τον τρόπο σας και χωρίς τυμπανοκρουσίες δώστε ένα χεράκι βοήθειας ακόμη μεγαλύτερο.
Γιατί μπορείτε να κάνετε πολλά. Πρώτα απ' όλα προστατεύοντας το περιβάλλον.
Περιορίστε τις πλαστικές σακούλες. Να πούμε ν' αντικατασταθούν από χάρτινες; Για την Ελλάδα θα φανεί ουτοπία.
Στην Αμερική , στις δυτικές πολιτείες το Ινστιτούτο Κουστώ που εισηγήθηκε την αντικατάσταση τους με χάρτινες (σκεφθείτε τι πλαστική σακούλα είχαν συναντήσει τα μάτια τους στις καταδύσεις τους), αντέδρασαν τα σούπερ Μάρκετ γιατί το κόστος από 0,1 σεντ θα ανέβαινε σε 0,5 σεντ.
Στην Ελλάδα το κόστος θα είναι μεγαλύτερο. Τουλάχιστον μη τις δίνετε ανεξέλεγκτα δηλαδή 3 πράγματα σε 3 σακούλες.
Βάλτε ταμπέλες να εξηγείτε γιατί τις τσιγκουνεύεστε.
Και τόσες άλλες ενέργειες που όλοι μας μπορούμε να κάνουμε.
Αλλά θα επανέλθουμε.
Προς το παρόν εύχομαι σε όλους μας καλό χειμώνα να έχουμε.
H. Μ.
[σελφ σερφις] 26.9.2007
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
  ΑΠ' ΤΟ ΤΕΦΤΕΡΙ, ΣΤΙΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΕΣ


.. Κουβαλάω πολλά χρόνια στην πλάτη μου. Γεννήθηκα εκείνη την εποχή που δεν υπήρχαν Σούπερ Μάρκετ στην Ελλάδα. Οι γειτονιές είχαν απλά μικρά μπακάλικα. Από τότε ψωνίζαμε με πιστωτικές κάρτες. Βέβαια τότε τις λέγανε τεφτέρι και ο μπακάλης εκείνης της εποχής πάντα κάτι παραπάνω πρόσθετε στον λογαριασμό, κάτι σαν τους τόκους του σήμερα.
Όνομα αλλάζουν τα πράγματα, αλλά στην ουσία παραμένουν τα ίδια.
Το τότε μπακάλικο ήταν και τόπος κοινωνικής συναναστροφής. Οι νοικοκυρές συναντιόντουσαν, λέγανε τα δικά τους, ο μπακάλης τις πείραζε, η μπακάλισσα τις έδιωχνε για να χωρέσουν οι επόμενες και όλοι ζούσαν ευχαριστημένοι. Δεν υπήρχε τίποτε προκλητικό σε αυτά τα μπακάλικα. Αγόραζες αυτό που ακριβώς χρειαζόσουνα. Η επιτυχία ενός μπακάλικου του τότε έγκειτο στην ποιότητα των τυριών του, των λίγων αλλαντικών του και στη φρεσκάδα της μαναβικής, μια και συνήθως συνυπήρχε μπακάλικο με μανάβικο.
Και πέρασε ο καιρός. Και αρχίσαν σιγά-σιγά να δημιουργούνται τα Σούπερ Μάρκετ. Στην αρχή μας φάνηκε σαν θαύμα. Ωραία φωτισμένα, το προσωπικό με όμορφες στολές, προϊόντα που δεν τα είχαμε ξαναδεί στη ζωή μας. Μπόλικες μουστάρδες, κονσέρβες χρωματιστές, τυριά να φάνε οι γάτες, και εμείς απλοϊκοί και μαγεμένοι ψωνίζουμε όχι μόνο αυτά που χρειαζόμαστε, αλλά και αυτά που δεν χρειαζόμαστε.
Και έτσι δημιουργείται η έννοια του υπερκαταναλωτισμού. Χρειάζομαι ένα πράγμα, αγοράζω δύο, απλά το δεύτερο το πετάω. Αυτό αν θέλετε είναι το βαθύ νόημα και η αυτοπροστασία που πρέπει να έχουμε εμείς οι καταναλωτές απέναντι στο σούπερ μάρκετ. Τον υπερκαταναλωτισμό.
Πρέπει να αγοράζω αυτά που μου χρειάζονται και όχι αυτά που μου γυαλίζουν. Έλα όμως που τα ψώνια είναι και ένα είδος ψυχοθεραπείας.
Ξοδεύω, άρα υπάρχω. Όλοι πιστεύαμε ότι αυτή η κοσμογονία, τα τεράστια μαγαζιά με τα χιλιάδες τετραγωνικά, με τα δεκάδες χιλιάδες είδη, θα οδηγούσαν στο αυτόματο κλείσιμο των παλιών μπακάλικων.
Κι όμως αυτά επέζησαν. Δεν έχουν πια φέτα σε βαρέλι, ούτε αλλαντικά που κόβονται εκείνη τη στιγμή. Τα έχουν όλα συσκευασμένα. Και κρασάκι έχουν, και μπυρίτσες έχουν και χαρτί υγείας για ώρα ανάγκης. Επιπλέον γνωρίζετε προσωπικά τον μαγαζάτορα. Πουλάει λίγο πιο ακριβά από το σούπερ μάρκετ. Αλλά τι είναι αυτό το μικρό παραπάνω κόστος μπρος στο ότι είναι ανοικτός μέχρι τα μεσάνυκτα και όταν τελειώνει η ζάχαρη για τον καφέ ή το κρασί της παρέας έχουμε ένα σημείο που μπορούμε να τα πάρουμε ;
Και έτσι η ζωή απέδειξε ότι υπάρχει χώρος για όλους. Και να σας πω και την αλήθεια έχω δεν έχω ανάγκη από τα πράγματα του μικρού μπακάλικου της γειτονιάς μου, μια φορά την εβδομάδα θα πάω οπωσδήποτε να χαιρετήσω τον κ. Γρηγόρη που τον ξέρω από παιδί. Να πάρω τίποτε πραγματάκια.
Έχει πολύ ωραίες παστές σαρδέλες που τις φέρνει κατευθείαν από τη Μυτιλήνη που είναι η πατρίδα του και επιπροσθέτως να μάθω και τα νέα της γειτονιάς. Έτσι είναι αυτά. Μικροί, μεγάλοι πορευόμαστε στον ίδιο χώρο. Γουστάρω να' μια ελεύθερος !
Βέβαια εσείς τα μεγάλα Σούπερ Μάρκετ για να μας παγιδεύσετε σε αποκλειστικές αγορές μας φτιάξατε τις περίφημες «κάρτες πιστότητας». Δηλαδή μας δώσατε μια μικρή πλαστική καρτούλα, μαγνητική υποθέτω που όταν ψωνίζουμε τη δίνουμε στο ταμείο και μαζεύουμε πόντους. Αυτούς τους πόντους τους εξαργυρώνουμε εν καιρώ με εκπτώσεις σε διάφορα προϊόντα ή και κάποια δώρα. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πως ακριβώς λειτουργεί το σύστημα γιατί αρνήθηκα να παραλάβω μια τέτοια κάρτα γιατί γουστάρω να είμαι ελεύθερος και να ψωνίζω απ' όπου θέλω εγώ.
Άσε που εσείς μέσα από αυτή τη κάρτα μπορείτε να αντλήσετε προσωπικά δεδομένα και να μάθετε αν έχω σκυλάκι ή πόσες γάτες έχω στο σπίτι μια και αγοράζω γατοτροφές Ή αν είμαι φίλος των τυριών και των αλλαντικών ή αν κάνω δίαιτα με κοτόπουλο.
Δεν θέλω να σας τα πω τουλάχιστον έμμεσα. Αν με ρωτήσετε ευγενικά μπορεί και να σας τα πω όλα, αλλά έτσι μέσα από την κάρτα , ξεχάστε το.
Όμως, η Φιλιππινέζα της γειτόνισσάς μου και για ένα γάλα να πεταχτεί στο σούπερ μάρκετ, με
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
  'ΖΕΣΤΗ' ΓΩΝΙΑ ΣΤΑ SUPERMARKETS


.. Το σούπερ μάρκετ είναι ο τόπος τροφοδοσίας του νοικοκυριού. Μπορεί κανείς να τα βρει όλα, πληρώνοντας φυσικά. Εκτός ίσως από πετρέλαιο για το καλοριφέρ. Αλλά μην ανησυχείτε και αυτό θα γίνει σιγά-σιγά.
Παρά του ότι λοιπόν μπορούμε να προμηθευτούμε και το πιο ασήμαντο τρόφιμο, βότανο ή μπαχαρικό τα σούπερ μάρκετ είναι γεμάτα από έτοιμα φαγητά. Αρκετά προκλητικά ορισμένες φορές. Τα οποία εγώ προσωπικά χωρίζω σε δύο μεγάλες κατηγορίες.
Τα κατεψυγμένα που χρειάζονται λίγο μαγείρεμα και μια μικρή γευστική παρέμβαση του πελάτη (λίγο λεμόνι, λίγη ντομάτα, ρίγανη, αλάτι) και τα οποία έχουν ικανό κόστος πολύ μεγαλύτερο από το κόστος που θα είχε το ίδιο φαγητό αν αγοράζονταν οι πρώτες ύλες μια -μια και χωριστά και ο πελάτης έκανε λίγο κόπο παραπάνω για να προετοιμάσει το φαγητό και τέλος να το μαγειρέψει. Τουλάχιστον όμως αυτά μου δίνουν μια μεγάλη ασφάλεια όσο αφορά στην καθαριότητα και τη συντήρηση. Σπανιότατα θα βρεθεί κάτι αλλοιωμένο. Και αυτό θα οφείλεται μάλλον στην διακίνηση παρά στον παρασκευαστή.
Η δεύτερη μεγάλη κατηγορία και η πλέον επικίνδυνη είναι το έτοιμο ζεστό φαγητό που σερβίρεται μέσα από τις βιτρίνες του σούπερ μάρκετ.
Οι υπεύθυνοι αγορών έχοντας πέσει στη συνηθισμένη παράμετρο της φτηνής τιμής πολλές φορές έχουν τοποθετήσει στις βιτρίνες τους αναξιοπρεπή φαγητά με αμφίβολης ποιότητας πρώτες ύλες και έχουν εμπιστευτεί το σερβίρισμά τους και τη διακίνησή τους σε ανθρώπους που δεν ξέρουν το είδος και δεν το πονούν.
Αποτέλεσμα όταν το φαγητό φτάσει μέσα στο σπίτι στα αλουμινένια δισκάκια με λαδωμένες χάρτινες επικαλύψεις και ο πελάτης βάλει μια μπουκιά στο στόμα του να το μετανιώνει πικρά.
Κυρίες και κύριοι το φρέσκο ζεστό φαγητό δεν είναι οδοντόπαστα τυποποιημένη. Θέλει μεγάλη προσοχή από τη στιγμή που αγοράζεται από τον προμηθευτή, μέχρι τη στιγμή που καταναλώνεται από τον πελάτη.
Ξέρετε ότι οι διαφοροποιήσεις της θερμοκρασίας κατά τη διακίνηση του φαγητού εγκυμονούν κινδύνους αλλοίωσης. Ξέρετε ότι η ανασφαλής συσκευασία του φαγητού εγκυμονεί κινδύνους ;
Ξέρετε ότι η γεύση αλλάζει συν τω χρόνω σ' ένα μαγειρεμένο φαγητό ;
Ξέρετε ότι όταν ζεσταίνεις και ξαναζεσταίνεις ένα φαγητό γεμίζει με μικρόβια ;
Ξέρετε ότι κατά το σερβίρισμα εάν χρησιμοποιείς μια τσιμπίδα ή μια κουτάλα για πολλά φαγητά ότι υπάρχει κίνδυνος μεταφοράς μικροβίων ;
Ξέρετε ότι ένα ψητό κοτόπουλο μέσα στην ίδια βιτρίνα με άλλα φαγητά μπορεί να μεταδώσει σαλμονέλα αρκετά εύκολα ; Τα έχετε λάβει όλα αυτά υπ' όψη σας ; ή απλά χαίρεστε επειδή καταφέρατε και πουλάτε μια μερίδα ντομάτες γεμιστές μόνο 2 ευρώ . Εκεί είναι το πρόβλημα στην τιμή ; Αν τούτη τη μερίδα φαγητό την αναλύσετε χημικά θα δείτε ότι δεν έχει ελαιόλαδο αλλά κάποιο σπορέλαιο, όχι πως είναι κακό, αλλά δεν είναι ελαιόλαδο.
Επίσης μπορεί να μην έχει καν κανονικό ρύζι, αλλά σπασμένα κομμάτια ρυζιού. Προσπαθεί και αυτός ο φουκαράς που το παρασκεύασε να μειώσει το κόστος όσο γίνεται περισσότερο. Γιατί, για να πουλάτε εσείς 2 ευρώ, αυτός σας το πουλάει το πολύ 1 ευρώ. Και αν είναι βιοτέχνης μικρής παραγωγής τότε μπαίνει μέσα για τα καλά.
Επιλέγοντας τον προμηθευτή σας ετοίμου φαγητού μην βασιστείτε σε μια γευσιγνωσία ή μια καλή τιμή προσφοράς, αλλά επισκεφτείτε τις κουζίνες του. Δείτε αν έχει HASSP και ISO όχι πως αυτά τα πιστοποιητικά τα λύνουν όλα αυτά τα προβλήματα, αλλά η ύπαρξή τους δηλώνει ένα μίνιμουμ ασφάλειας. Ζητήστε την βοήθεια των ειδικών.
Ασχοληθείτε με τις συσκευασίες και τον τρόπο διακίνησης συμβουλευόμενοι ειδικούς επιστήμονες και ιδιαίτερα με τη συσκευασία που θα φτάνει στο σπίτι του καταναλωτή χωρίς να έχει λαδώσει όλα τα υπόλοιπα τρόφιμα της σακούλας που βρίσκονται μέσα. Πολλά τα προβλήματα είναι η αλήθεια. Ο τομέας όμως είναι πολύ ενδιαφέρων για κάθε σούπερ μάρκετ και θα αναπτύσσεται όλο και πιο πολύ, μέρα με τη μέρα. Ο κόσμος έχει ανάγκη από έτοιμο φαγητό. Οι γυναίκες μας, που αποτελούν και τον κορμό του νοικοκυριού στις μέρες μας, είναι εργαζόμενες.
Καλούνται δηλαδή να δουλέψ
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
  Μόνο το κρασί ταιριάζει με το τυρί;


.. Είναι γεγονός ότι αιωρείται στον αέρα ότι ο καλύτερος συνδυασμός για το τυρί είναι το κρασί. Μάλιστα ορισμένοι κύκλοι επιμένουν με φανατισμό επ' αυτού, πράγμα το οποίο οδηγεί ενίοτε σε απαράδεκτους συνδυασμούς. Και τα πράγματα είναι πολύ απλά. Εάν έχετε μια υπερπικάντικη κοπανιστή Μυκόνου με τι κρασί θα την συνδυάσετε ;
Ίσως ένα γλυκό, αλλά δεν είναι αυτός ο τέλειος συνδυασμός. Η κοπανιστή έτσι κι αλλιώς θα αχρηστεύσει για κάμποση ώρα κάθε απόληξη γευστικού αδένα στο στόμα μας. Εδώ το ποτό που αρμόζει είναι ένα βαρύ τσίπουρο ή μια σούμα ή αν θέλετε λίγη ώριμη ψιλοκομμένη ντομάτα που θα δροσίσει τον ουρανίσκο.
Το κρασί έτσι κι αλλιώς με την κοπανιστή θα αχρηστευθεί ολοσχερώς.
Αν σκεφτούμε με μια ευρύτητα τους συνδυασμούς του τυριού θα δούμε ότι δεν είναι μόνο το κρασί που του ταιριάζει, αλλά πολλές φορές είναι και φρούτα, είναι και λαχανικά για να μη σας πω ότι το μέλι και οι μαρμελάδες παίζουν μαζί με το τυρί εξαιρετικά.
Έχετε δοκιμάσει ποτέ ένα μικρό σάντουιτς με ροκφόρ και μαρμελάδα πορτοκάλι ;. Θα εκπλαγείτε από τις ισορροπίες.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά τους. Τυρί και κρασί δυο προϊόντα με πολύ ισχυρές προσωπικότητες. Ακόμα και στην ανθρώπινη ζωή η συνύπαρξη δύο ισχυρών προσώπων είναι σχεδόν αδύνατη. Έτσι λοιπόν όταν έχουμε ένα τυρί με πολύ ισχυρή προσωπικότητα, έντονες γεύσεις και αρώματα πιθανότατα να χρειαστεί δίπλα του ένα ταπεινό κρασί που θα μπορέσει απλά και μόνο να το συνοδεύσει.
Και φυσικά το αντίθετο, όταν έχουμε ένα σπουδαίο κρασί στο ποτήρι μας χρειαζόμαστε ένα απαλό και ήρεμο τυράκι στο πιάτο μας. Η παράδοση λέει ότι μπορούμε να παίξουμε ή με ομοιότητα γευστικής απόλαυσης πχ οξύτητα με οξύτητα ή με αντίθεση πχ οξύτητα με λιπαρότητα ή και γλυκύτητα.
Ας πάρουμε τη φέτα το εθνικό μας τυρί.
Φανταστείτε μια σκηνή μέσα στο καλοκαίρι να τρώτε τυράκι φέτα μαζί με καλοκρυωμένο Σαββατιανό. Ο συνδυασμός ακούγεται τέλειος. Για δοκιμάστε όμως την ίδια φέτα μαζί με μια ώριμη Νεμέα. Ένας καινούργιος ορίζοντας θα ανοιχτεί μπροστά σας. Πολύ ενδιαφέρον και που θα σας καθοδηγήσει στη γευστική σας απόλαυση να μην μπερδέψετε άλλα φαγάκια.
Αλλά να εναλλάσσετε τις μπουκίτσες του τυριού με τις γουλιές του κρασιού.
Θυμάμαι την εξής εμπειρία. Πάσχα στη Κεφαλονιά. Στο τραπέζι ένα εξαιρετικό κεφαλοτύρι για το οποίο φημίζεται το νησί, γνήσιο μέλι θυμαρίσιο και ένα ντόπιο αγριεμένο χύμα κρασί που καμία σχέση δεν είχε με τη Ρομπόλα. Εδώ δεν υπήρξε πάντρεμα, υπήρξε ερωτικό τρίγωνο. Η εναλλαγή τυριού, μελιού και κρασιού έδωσε τον τέλειο συνδυασμό. Έτρωγες τυρί, ζητούσες μέλι. Γλυκαινόσουν με το μέλι, ήθελες κρασί. Και έτσι μπουκίτσα στη μπουκίτσα το τελειώσαμε το τυράκι, ήπιαμε το κρασάκι και μόνο λίγο μέλι έμεινε.
Ελάτε όμως να δούμε έναν άλλο συνδυασμό.
Τυρί και ψωμί.
Ο τέλειος συνδυασμός. Και όταν λέμε βέβαια ψωμί εννοούμε όλα τα αρτοποιήματα που μπορεί να είναι παξιμάδια, σταρένια ή κριθαρένια, που μπορεί να είναι κριτσίνια, αλλά και φρέσκο ζυμωτό ψωμί.
Μην ξεχνάτε ότι τούτος ο συνδυασμός είναι το κλασικό ελληνικό προσφάι. Σημειώστε την εξής περίεργη κατάσταση.
Το τυρί πάει και με τη μπύρα , γιατί η μπύρα δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα υγρό ψωμί. Κριθάρι και μαγιά, υλικά που μπορεί να κάνεις και ψωμί. Μη φοβάστε λοιπόν διαλέξτε τη μπύρα σας, έτσι όπως προσφέρεται στην Ελλάδα ξανθιά και ανάλαφρη, κρυώστε τη καλά και πιείτε τη μαζί με ώριμη κεφαλογραβιέρα.
Ο άλλος τέλειος συνδυασμός που τον ξέρουμε πολύ καλά εμείς εδώ στην Ελλάδα είναι τα καλοκαιρινά φρούτα όπως το πεπόνι, το καρπούζι, τα σύκα, τα φραγκόσυκα , το σταφύλι μαζί με τυράκι που μπορεί να είναι φέτα ή και γραβιέρα. Ειδικά το φίνο και ντελικάτο αχλάδι ζητάει ένα μπλε τυρί. Δοκιμάστε το και θα με θυμηθείτε.
Ελάτε όμως να δούμε με τι δεν πάει το τυρί. Το τυρί δεν πάει πολύ με το ψάρι. Αντίθετα πάει πάρα πολύ με τα οστρακοειδή, σας θυμίζω τις γαρίδες σαγανάκι και μύδια au gratin με τσένταρ. Δεν πάει καθόλου με το χταπόδι και με ορισμένα φρούτα όπως
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
  H αλήθεια και το ψέμα για το μονοπώλια γάλακτος


.. Πολύς λόγος έγινε τον τελευταίο καιρό για τα μονοπώλια γάλακτος. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης όπως ήταν φυσικό πήραν θέση εναντίον.
Που βρίσκεται όμως η αλήθεια και που το ψέμα ;
Σίγουρα η αγορά και μεταπώληση του γάλακτος καθώς και των υπολοίπων γαλακτοκομικών προϊόντων έχει κόπους και κινδύνους.
Διαμαρτύρονται οι παραγωγοί για τη χαμηλή τιμή γάλακτος την οποία απολαμβάνουν και την ακριβή τιμή μεταπώλησής του στο καταναλωτικό κοινό.
Ξεχνούν βέβαια τι μεσολαβεί μεταξύ της παραλαβής του γάλακτος και της μεταπώλησης (σταθμοί συγκέντρωσης, μεταφορικά, παστερίωση, ομοιογενοποίηση, συσκευασία, διανομή, κέρδος μεταπωλητή, επιστροφές συν τη πληρωμή προστίμων για τη παράβαση του πλαφόν παραγωγής που έχει επιβάλει η Ευρωπαϊκή Ένωση στη χώρα μας).
Επιπλέον ο ρόλος της μεγάλης γαλακτοβιομηχανίας είναι να παραδώσει γάλα και γαλακτοκομικά προϊόντα σε μακρινές περιοχές που δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν από κάποια τοπική παραγωγή.
Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι ο ρόλος τους είναι πολύ σημαντικός στη διανομή γαλακτοκομικών μια και οι διεξοδικές διαδικασίες συν τοις άλλοις εξασφαλίζουν υγεία και ασφάλεια στο προϊόν.
Πιθανόν να συμπεραίνετε ότι είμαι φίλος των μονοπωλίων. Κάθε άλλο θα έλεγα, όμως τη τύχη του ο καθένας τη κρατάει στο χέρι του. Το πρώτο λάθος που κάνανε οι παραγωγοί ήταν να φτιάξουν μεγάλες μονάδες εκτροφής αγελάδων, πράγμα το οποίο λόγω της υπερπαραγωγής γάλακτος, τους υποχρεώνει να συμβληθούν με κάποια γαλακτοβιομηχανία για να μη μείνει το γάλα απούλητο.
Το δεύτερο είναι ότι έμειναν μόνο στη παραγωγή γάλακτος, ενώ θα μπορούσαν κάλλιστα να το μεταποιήσουν οι ίδιοι , αν όχι όλο το γάλα που παράγουν, ένα μεγάλο μέρος αυτού σε γιαούρτι, τυρί ή και συσκευασμένο γάλα και να το πουλούν σαφέστατα σε καλύτερη τιμή στην περιοχή τους κερδίζοντας αφ' ενός αυτοί περισσότερα και ο καταναλωτής πληρώνοντας λιγότερα.
Είδαμε τέτοια παραδείγματα κυρίως στη Βόρειο Ελλάδα, όπου μια μεμονωμένη φάρμα μεταποιεί το γάλα και γεμίζει τα σούπερ μάρκετ και τα γαλακτοπωλεία της περιοχής της με το τοπικό προϊόν.
Και προσέξτε εάν μείνει γάλα, το περίσσευμα μπορεί να πουληθεί στην τοπική γαλακτοβιομηχανία η οποία και αυτή έχει τις ανάγκες της.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο με τα γαλακτοκομικά. Και η χοιροτροφία έχει περάσει μεγάλα προβλήματα εξ' αιτίας των εισαγωγών χοιρινών από την Ολλανδία, ενώ και θεωρητικά, αλλά και πρακτικά θα μπορούσε να καλύψει τις ανάγκες όλης της Ελλάδας.
Ελάχιστοι όμως χοιροτρόφοι σκέφτηκαν και έβαλαν μπρος να μεταποιήσουν μόνοι τους το παραγόμενο κρέας και να το διαθέσουν είτε σαν φρέσκο, είτε σαν αλλαντικό κατευθείαν μόνοι τους στο κοινό.
Όσοι το έπραξαν ξεπέρασαν το πρόβλημα επιβίωσης εύκολα.
Η αλήθεια είναι ότι χρειάζεται παραπάνω δουλειά, πολύ παραπάνω δουλειά θα έλεγα. Χρειάζεται στελέχωση από μορφωμένα άτομα που μπορούν να βοηθήσουν στην ανάπτυξη και πραγματικά το Υπουργείο Γεωργίας εδώ θα μπορούσε να βοηθήσει πολύ.
Ήδη υπάρχουν πολλά σούπερ μάρκετ που στα ράφια τους δεν θα βρείτε μόνο τα γαλακτοκομικά 2-3 εταιρειών, αλλά 10 και 15 διαφορετικών δίνοντας έτσι την ευκαιρία και στους παραγωγούς να επιβιώσουν, αλλά και στο καταναλωτή να διαλέξει αυτό που αρέσει καλύτερα.
Άλλωστε μη ξεχνάτε ότι ζούμε σε καθεστώς ελεύθερης οικονομίας.
Ο καλύτερος και ο ανταγωνιστικότερος κερδίζει.
H. Μ.
[σελφ σερφις]
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
  ΔΩΣΤΕ ΜΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ


.. Μπαίνω μέσα στα οργανωμένα σούπερ μάρκετ και τα χάνω. Χιλιάδες προϊόντα αραδιασμένα με τάξη, το ένα δίπλα στο άλλο. Απλώνεις το χέρι σου, τα βάζεις στο καρότσι και βάση μιας λίστας που έχεις στο χέρι καλύπτεις τις ανάγκες σου, για μαγειρική, καθαριότητα και νοικοκυριό.
Αν παρατηρήσεις με σχολαστικότητα τα προϊόντα στα ράφια θα δεις ότι τα περισσότερα προέρχονται από μεγάλες οργανωμένες εταιρείες διανομής με ισχυρά τμήματα marketing και υποστήριξης προϊόντων. Παρά ταύτα στην πορεία μου στην ελληνική επαρχία συναντώ πολλές φορές αξιολογότατα προϊόντα από μικρές οικοτεχνίες ή και βιοτεχνίες με εξαιρετικό προϊόν και από πλευράς ποιότητας και από πλευράς τιμής. Εδώ είναι το σημείο που θέλω να αναφερθώ σήμερα. Από επαφές που είχα μαζί τους, όλοι αυτοί ήταν απογοητευμένοι εντελώς από την προώθηση του προϊόντος τους στις μεγάλες αλυσίδες των σούπερ μάρκετ. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν ιδέα από marketing.
Πολλές φορές έχουν και χαμηλή ικανότητα διαπραγμάτευσης. Το μόνο που έχουν είναι ένα καλό προϊόν. Οι ειδικοί αγοραστές των μεγάλων σούπερ μάρκετ τους αντιμετωπίζουν με ελαφρώς σηκωμένο το φρύδι, λίγη ειρωνεία, άφθονη κατανόηση που είναι δωρεάν, τους χτυπούν φιλικά στον ώμο και τους στέλνουν πίσω στο μικρό και ταπεινό εργαστήρι τους. Έτσι χάνεται μια μεγάλη ευκαιρία και να επιζήσουν οι μικροί αυτοί κατασκευαστές και το καταναλωτικό κοινό να δοκιμάσει κάτι καινούργιο εκλεκτό και διαφορετικό στην κουζίνα του.
Ας πάρουμε για παράδειγμα τα ελαιόλαδα. Μια κλασική πολιτική ενός μεγάλου σούπερ μάρκετ λέει ότι πρέπει να έχεις στο ράφι τα ελαιόλαδα των μεγάλων εταιρειών, τα οποία ομολογουμένως είναι αναμφίβολης ποιότητας, δύο ακόμα ελαιόλαδα λιγότερο γνωστά , αλλά επίσης μεγάλης εταιρείας, τουλάχιστον ακόμα ένα φθηνό, το οποίο προέρχεται συνήθως από ένα τυποποιητή που αγοράζει ελαιόλαδο από κάπου και το τυποποιεί σε ένα τυποποιητήριο στην Αθήνα και πιθανόν ένα ελαιόλαδο με το brand του σούπερ μάρκετ. Από την άλλη στην Ελλάδα υπάρχουν πάνω από 120 μικρά τυποποιητήρια ελαιολάδου, (μόνο η Μεσσηνία έχει 38) τα οποία απεγνωσμένα προσπαθούν να πουλήσουν το λάδι τους τυποποιημένο και μετά από μια αποτυχία και απογοήτευση ή το πουλούν χύμα στις μεγάλες εταιρείες ή το εξάγουν χύμα στην Ιταλία όπου θα πουληθεί ως τυποποιημένο στις μεγάλες αγορές του εξωτερικού πανάκριβα.
Η αλήθεια είναι ότι για έναν αγοραστή ενός σούπερ μάρκετ το να αγοράσει ένα λαδάκι από ένα παραγωγό κάπου στην Ελλάδα είναι μεγάλος κόπος και γραφειοκρατία. Άλλωστε τι τζίρο να κάνει και τι εκπτώσεις και τι promotion να του ζητήσει.
Αποτέλεσμα ο αρραβώνας χαλάει πριν καλά-καλά ξεκινήσει.
Όλα τα καλά πράγματα όμως έχουν τον κόπο τους. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον εάν πάνω στα ράφια βρίσκαμε και ένα ελαιόλαδο μικρού παραγωγού από τη Μεσσηνία, ενός άλλου από τη Λακωνία, από την Κρήτη, τη Χαλκιδική ή και αλλού.
Όσες φορές δοκίμασα ένα προϊόν εκλεκτό και τους είπα γιατί δεν το κατεβάζετε στην Αθήνα ; μου απάντησαν Οουυ ! εκεί θα μας καταπιούν. Τέτοια φήμη έχετε κύριοι, ότι καταπίνετε τους μικρούς.
Και έχοντας γνώση ότι οι συλλογές σας μικραίνουν ή μεγαλώνουν ανάλογα την έκταση των καταστημάτων δεν σας λέω να το βάλετε παντού, αλλά τουλάχιστον στα μεγάλα σας μαγαζιά.
Ότι γίνεται με το ελαιόλαδο , γίνεται και με το γάλα, με το γιαούρτι, με τις μαρμελάδες, τα μέλια και ένα σωρό άλλα προϊόντα.
Η οικονομία τούτης της χώρας βασίζεται σ' αυτό που λέμε το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυο το πρόσωπο.
Βοηθήστε λοιπόν και εσείς χωρίς να χάσετε δραχμή από τον προϋπολογισμό σας μήπως και αυτές οι μικρές προσπάθειες παραγωγής εκλεκτών προϊόντων επιβιώσουν επ' ωφελεία όλων μας.
H. Μ.
[σελφ σερφις] _____________________________________________________________________________________________________________________
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
  Θέλουμε προϊόντα με ονομασία προέλευσης;


.. Ήδη βρισκόμαστε για τα καλά μέσα στο 2007. Τα Χριστούγεννα ανήκουν στο πρόσφατο παρελθόν. Οι τηλεοράσεις όλο το διάστημα των εορτών φώναζαν για τις τιμές των Χριστουγεννιάτικων εδεσμάτων.
Και βέβαια όλοι είχαν επικεντρωθεί στη περίφημο Βαρβάκειο αγορά.
Εμμονή στο ελληνικό προϊόν. Και μέχρι εδώ καμία αντίρρηση. Παρουσιάστηκαν βέβαια πολλά ξένα κρέατα να πωλούνται ως ελληνικά, μια και τα ελληνικά έχουν ακριβότερη πάντα τιμή. Έτσι ορισμένοι πονηροί κρεοπώλες εκμεταλλεύτηκαν αυτήν την προτίμηση προς το ελληνικό για να βγάλουν χρήματα εις βάρος του καταναλωτή.
Κανένας όμως δεν είπε ότι τα ίδια κρέατα στα σούπερ μάρκετ είχαν σαφώς καλύτερη τιμή.
Και το ερώτημα που μου γεννήθηκε και για το οποίο έχω την απάντηση είναι το εξής. Τι καλύτερο έχει ένα ελληνικό αρνάκι από ένα Βουλγάρικο ; Τι καλύτερο έχει μια γαλοπούλα αναθρεμμένη στα Τρίκαλα, από μια γαλοπούλα γαλλική από την περιοχή πχ. της Τουλούζης ; Θέλει ψάξιμο το πράγμα, θέλει ψάξιμο, αλλά και ενημέρωση.
Με όλα αυτά που βλέπουμε και ακούμε στη χώρα μας για παράνομα σφαγεία, για χρήση υλικών διατροφής των ζώων που δεν συνάδουν με τα επιτρεπόμενα, τείνω ίσως να προτιμήσω ένα εισαγόμενο προϊόν, το οποίο μεταξύ μας έχει υποστεί περισσότερους ελέγχους. Θα μου πείτε εδώ βρέθηκε εισαγόμενο κρέας που περίμενε στα ψυγεία 7 χρόνια.
Πραγματικά είμαι ιδιαίτερα μπερδεμένος.
Και δεν ξέρω τι να κάνω.
Να πάρω μια Τρικαλινή γαλοπούλα των 12 ευρώ ή μια Αμερικάνικη με θερμόμετρο που κοστίζει κάτω των 8 ευρώ και έχει ταξιδέψει και υπερατλαντικό ταξίδι. Μεταξύ μας όσες φορές την δοκίμασα ήταν εξαιρετική.
Επανέρχομαι στο αρνάκι Βουλγαρίας και πρέπει να ομολογήσουμε όλοι πως οι Βούλγαροι και κτηνοτροφική παράδοση έχουν και επειδή είναι και φτωχοί δεν έχουν τα χρήματα να ταΐσουν τα ζώα τους με πρόσθετα ζωοτροφών. Θα μου πείτε τα αρνιά τους είναι μεγάλα, αλλά και οι Ρουμελιώτες που ξέρουν, μεγάλα τα θέλουν τα αρνιά τους.
Ας έρθουμε λοιπόν στο δια ταύτα. Πρέπει και επιβάλλεται όλα τα σούπερ μάρκετ με τη καταναλωτική δύναμη που έχουν στα μαγαζιά τους να μας προσφέρουν μια ουσιαστική και αντικειμενική ενημέρωση για όλους αυτούς τους μύθους και τις πραγματικότητες που εμείς δεν γνωρίζουμε καλά. Να πρωτοστατήσουν σε ενημερωτικές ενιαίες καμπάνιες και μέσα στα ίδια τα μαγαζιά, αλλά και μέσα από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Και το κυριότερο απ' όλα είναι να βάζουν σωστές και σαφείς ετικέτες με την προέλευση και τη τιμή σε όλα τα προϊόντα που πωλούνται χύμα, είτε αυτά είναι κρεατικά, είτε τυριά, είτε οπωρολαχανικά. Και να αφήσουν μόνο του τον καταναλωτή να αποφασίσει σύμφωνα με το βαλάντιό του και το γούστο του τι θα αγοράσει. Με λίγα λόγια να αφήσουν τον παλιό νόμο της προσφοράς και της ζήτησης να λειτουργήσει από μόνος του. Το μόνο που οφείλετε εσείς είναι να τα έχετε όλα και επωνύμως και αφήστε μας εμάς να διαλέξουμε.
Τα πράγματα τώρα μετά τις γιορτές έχουν πάλι ηρεμήσει. Όλοι έχουμε μπει στον κανονικό μας ρυθμό. Όμως το Πάσχα δεν αργεί, όπως δεν αργούν και τα επόμενα Χριστούγεννα. Τότε λοιπόν που θα γίνει ο χαμός και όλοι θα φωνάζουν για τα αμνοερίφια είναι η μεγάλη ευκαιρία να ενισχυθεί η καλή φήμη και το image των Σούπερ μάρκετ πουλώντας προϊόντα με αναγνωρισμένη ονομασία προέλευσης.
Μέχρι τότε εύχομαι ένα καλό και δημιουργικό 2007.
H. Μ.
[σελφ σερφις]
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
  Εκπαιδεύστε τους πωλητές σας


.. Γειά σας για ακόμα μια φορά. Είχα καιρό να πάω για ψώνια στο σούπερ μάρκετ. Βλέπετε το ένα ταξίδι διαδέχεται το άλλο. Και όπως το έχω ομολογήσει και στο παρελθόν μόλις γύρισα από το τελευταίο μου ταξίδι έκανα κάτι ευχάριστο για μένα, μια βόλτα στο σούπερ μάρκετ.
Εκτός από τη μικρή λίστα που μου είχε δώσει η γυναίκα μου με τα άκρως απαραίτητα ξέρετε εσείς, είδη καθαριότητας, μακαρονάκια, ζάχαρη, καφέδες και ελαιόλαδο. Στην αρχή χάθηκα ανάμεσα από τα ράφια και όπως το συνηθίζω άρχισα να γεμίζω το καλάθι μου με περιττά πράγματα. Έτσι είναι η ζωή τα περιττά κάνουν τη διαφορά και δίνουν ενδιαφέρον στη ζωή μας.
Κάποια στιγμή έφτασα και μπροστά στα ελαιόλαδα. Είδα μια απεραντοσύνη στη συλλογή που με θάμπωσε. Θυμήθηκα όλα όσα ήξερα για το ελαιόλαδο. Τι θα πει έξτρα παρθένο, τι θα πει σκέτο ελαιόλαδο και όλα τα άλλα. Άρχισα να ψάχνω τις ετικέτες για να προσδιορίσω κάπως στη τύχη ομολογώ ποιο λάδι θα έπαιρνα και ομολογουμένως μπερδεύτηκα. Δυσδιάκριτες. Με πολύ κόπο προσπαθούσα να διαβάσω τι λάδι εμπεριέχει η κάθε μία. Ανακατεμένα τα λάδια και μια συγκεκριμένη μάρκα με 2-3 διαφορετικά είδη με ονόματα που δεν προσδόριζαν 100% το περιεχόμενο. Τι να διαλέξω ο έρημος ;
Σκέφτηκα τι ωραία που θα ήταν εάν υπήρχε κάποιο πρόσθετο ετικετάκι που να εξηγούσε τις διαφορές μεταξύ των ελαιολάδων για να με βοηθήσουν να διαλέξω. Κομμάτια να γίνει είπα, άπλωσα το χέρι μου και διάλεξα ένα. Ομολογώ ότι εκ των υστέρων δεν απογοητεύτηκα, αν και θα ήθελα πάρα πολύ την ώρα που το αγόραζα, να ήξερα τι αγόραζα. Πάω μετά να αγοράσω φέτα. Κατ' αρχήν πήγα στο ράφι με τις έτοιμες συσκευασμένες.
Είναι μια άποψη είπα. Διάλεξα μιας επώνυμης μάρκας, την έβαλα μέσα στο καρότσι μου, αλλά καλού κακού πήγα και στο τυροπωλείο για λίγη χύμα.
Έχετε σκληρή φέτα ; ρώτησα
Βεβαίως μου απάντησαν πρόθυμα
Μπορώ να δοκιμάσω ;
Ναι μου απάντησαν απρόθυμα
Και ο τυροπώλης μου έδωσε μια φλοιδίτσα από κάποια φέτα της επιλογής του που ούτε σκληρή ήταν ούτε πικάντικη. Επέμενα όμως μέχρι που στο τέλος δοκίμασα μια φέτα της αρεσκείας μου.
Και σκέπτομαι γιατί τόση απροθυμία ; Το εθνικό μας τυρί θέλω να αγοράσω και μάλιστα σε μια ποιότητα που αγαπώ, γιατί δεν με βοηθάει ο τυροπώλης ;
Ίσως είναι κουρασμένος, ίσως είναι ταλαιπωρημένος, ίσως είναι απρόθυμος από φύση, ή μάλλον ανεκπαίδευτος.
Το τυρί είναι ένα από τα πιο αγαπημένα τρόφιμα του Έλληνα. Μην ξεχνάτε ότι θεωρούμεθα οι πρώτοι καταναλωτές τυριού στην Ευρώπη. Και νομίζω ότι δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να αυξήσει κανείς τις πωλήσεις του στο τυρί από το να έχει πρόθυμους πωλητές και καλά εκπαιδευμένους. Ένα μικρό σεμινάριο για τις διαφορές μεταξύ των τυριών , για τη γεύση τους, για το πώς κόβονται, και πως καθαρίζονται θα ήταν χρήσιμο για όλους.
Ύστερα ζήτησα 300 γραμ λεπτοαλεσμένη παρμεζάνα. Το πρώτο κακό που συνέβει είναι ότι από κάποια συνήθεια του πωλητή μου άλεσε grana αντί για γνήσια παρμεζάνα. Το εντόπισα βέβαια αμέσως και πολύ δυσαρεστήθηκε. Το δεύτερο είναι ότι όταν πήγα στο σπίτι να αδειάσω το τριμμένο τυρί σε ένα μπολάκι είχε βάλει μέσα και τα φλούδια της. Προφανώς για να τα ζυγίσει. Και δεν έχω καμία αντίρρηση να μου ζυγίσουν τα φλούδια. Έχω όμως μεγάλη αντίρρηση να μου τα ρίξουν μέσα στο τυρί.
Λεπτομέρειες θα μου πείτε. Ναι αλλά οι λεπτομέρειες κάνουν το σύνολο.
Είναι γεγονός ότι οι πωλητές και οι πωλήτριες στα σούπερ μάρκετ δεν έχουν μεγάλη μονιμότητα στη δουλειά. Είτε εργάζονται για λίγο, είτε εποχιακά και δεν έχουν μεγάλο κέφι να σπαταλίσουν φαιά ουσία για να κάνουν σωστά τη δουλειά τους.
Και εκεί είναι η μεγάλη διαφορά.
Χρειάζεται μια μεταχείριση του προσωπικού τέτοια που να προσδοκούν τη μονιμότητα και τη καλυτέρευση της εργασίας τους και κυρίως να έχουν τη δύναμη και τη θέληση να εκπαιδευτούν πάνω στη δουλειά τους για να ζήσουν αυτοί καλά και εμείς ακόμα καλύτερα.
H. Μ.
[σελφ σερφις]
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
  Σε τυφλώνω και πουλώ, ξάνοιγε και αγόραζε'' ή ''Το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυο το πρόσωπο''


.. Αγαπητοί Manager και ιδιοκτήτες των σούπερ μάρκετ. Ο γνωστός σας πελάτης Ηλίας Μαμαλάκης είναι πάλι εδώ με τα παράπονά του, με τους επαίνους του, με τη γκρίνια του. Για ακόμα μια φορά θα προσπαθήσει να βοηθήσεις στις εξελίξεις, στις σχέσεις μεταξύ πελάτη και σούπερ μάρκετ.
Και αυτή τη φορά δεν θα γκρινιάξω καθόλου. Ίσα-ίσα θα επαινέσω.
Θα επαινέσω τη πράξη των σούπερ μάρκετ Βερόπουλος που μέσα από μια διαφημιστική κίνηση που έκαναν δίνοντας συνταγές μαγειρικής στους πελάτες τους προσπάθησαν μέσα από τις γνώσεις ενός γνωστού διαιτολόγου και ενός μάγειρα να βοηθήσουν το κοινό τους να ενστερνιστεί την έννοια της υγιεινής διατροφής. Το τερπνό μετά του ωφελίμου. Και διαφήμιση και μετάδοση γνώσης. Συγχαρητήρια.
Και νομίζω πως όλοι σας οφείλετε να προβείτε σε παρεμφερείς ενέργειες δίνοντας στο κοινό σας μικρά εύπεπτα έντυπα που θα τους βοηθήσουν να αποκτήσουν τις στοιχειώδεις γνώσεις για μια καλύτερη διατροφή.
Πιστέψτε με κανένας από μας δεν θα το θεωρήσει σαν μίμηση της εν λόγω καμπάνιας , αλλά σαν μια συλλογική προσπάθεια εκπαίδευσης του καταναλωτικού κοινού.
Μάλιστα θα μπορούσε τα έντυπα αυτά να είναι συλλογικά και τα ίδια για όλους. Γιατί φαντάζομαι θα έχετε ένα συνδικαλιστικό όργανο ή μια Ένωση που προασπίζει τα συμφέροντά σας. Μην ξεχνάτε όμως ότι τα συμφέροντά σας είναι και δικά μας.
Εύχομαι ολόψυχα στο μέλλον να δω έντυπα για την ενημέρωση του κοινού παντού.
Θέλω όμως να ασχοληθώ και με το θέμα της τιμολογιακής σας πολιτικής που κατά βάση βασίζεται στη πιο φθηνή τιμή. Εμείς οι καταναλωτές πιέζουμε εσάς, εσείς με τη σειρά σας του προμηθευτές και οι προμηθευτές τους δικούς τους προμηθευτές. Και βέβαια όλα αυτά γίνονται σε βάρος της ποιότητας.
Όλοι μας από τον τελευταίο καταναλωτή μέχρι τον τελευταίο προμηθευτή πρέπει να καταλάβουμε ότι η πολύ χαμηλή τιμή τελικά αντανακλά στην ποιότητα.
Βλέπω τις διαφημιστικές καμπάνιες που αντί να μιλούν για ποιότητα μιλούν για χαμηλή τιμή, ή για το πόσα δώρα θα δώσετε, εάν κάνουμε μεγάλους λογαριασμούς. Ποτέ κανένας σας δεν βγήκε να πει ότι έχω αυτή την εβδομάδα μια εξαιρετική φέτα Παρνασσού ελεγμένων οργανοληπτικών και υπέροχης γεύσης. Είναι λίγο ακριβή, αλλά αξίζει τον κόπο. Ελάχιστοι από εσάς έχουν όσπρια ελληνικής παραγωγής.
Το ξέρετε καλά ότι τα περισσότερα όσπρια που υπάρχουν στα ράφια είναι εισαγόμενα και τα ελληνικά μια και είναι ακριβότερα μένουν εκτός των ραφιών σας. Κι όμως υπάρχει πελατεία που θα ήθελε να δοκιμάσει τα φασόλια Πρεσπών, τις φακές της Εγκλουβής από τη Λευκάδα, τη φάβα της Σαντορίνης και όλα τα υπόλοιπα σπουδαία ελληνικά όσπρια. Και γι' αυτό είμαστε διατεθειμένοι να πληρώσουμε κάτι παραπάνω.
Ξέρω καλά ότι έχετε υποστεί πολλά δεινά από την πίεση των τιμών και πιθανόν να κουνάτε το κεφάλι σας διαβάζοντάς τα. Όμως εγώ αντιμετωπίζω το θέμα και λίγο διαφορετικά. Ψωνίζεις ελληνικά ποιοτικά προϊόντα ; το χρήμα κινείται σε ελληνικά χέρια ;
Ανακυκλώνεται μέσα στη χώρα ; Το σίγουρο είναι ότι κάποια στιγμή θα ξαναγυρίσει σε εμάς.
Δεν είμαι εναντίον των ξένων προϊόντων. Κάθε άλλο θα έλεγα μια και υπάρχουν μεγαλειώδη εισαγόμενα προϊόντα εκλεκτής ποιότητας.
Υπάρχει όμως περίπτωση να υπάρχει καλή εισαγόμενη φέτα ; Είναι σωστό να δίνουμε στον καταναλωτή, που δεν ξέρει, ένα τυρί που δεν είναι τυρί ; ή μια κονσέρβα ντοματάκια που έρχεται από την Ιταλία, ενώ η ελληνική παραγωγή δυσκολεύεται να απορροφηθεί.
Τι να κάνετε όμως και εσείς, επιχειρηματίες είστε. Πρέπει να κερδίσετε και γι' αυτό δουλεύετε. Όμως μια και οι δουλειές πάνε πολύ καλά γίνετε και εσείς λίγο ρομαντικοί και εντάξτε στις συλλογές σας ελληνικά προϊόντα υψηλής ποιότητας και ας είναι και λίγο πιο ακριβά.
Υπάρχει μια παροιμία πολύ ξεπερασμένη από τα Χανιά της Κρήτης που λέει χαρακτηρίζοντας τον έξυπνο έμπορο «Σε τυφλώνω και πουλώ, ξάνοιγε και αγόραζε» που δηλώνει ότι το εμπόριο είναι μια πονηρή υπόθεση. Υπάρχει όμως και μια άλλη την οποία πρέπει να υποστηρίξουμε που λέει «Το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
  Η ΠΙΟ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΔΙΑΙΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ


.. Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι η οστεοπόρωση μαστίζει ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού πληθυσμού και ιδιαίτερα γυναίκες κατά την εμμηνόπαυση και μετά. Η οστεοπόρωση σημαίνει αυξημένη ευθραυστότητα των οστών. Μια αρρώστια η οποία δημιουργεί εσωστρέφεια και πολύ περιορισμό στο σπίτι. Τα νέα όμως είναι πολύ καλά. Χρειάζεται προληπτικές εξετάσεις της οστικής μάζας, μια καλή δίαιτα βασισμένη στα γαλακτοκομικά, απαλές ασκήσεις γυμναστικής και οπωσδήποτε και αναγκαστικά θεραπευτική αγωγή από τους ειδικούς γιατρούς.
Εμείς ως άνθρωποι της κουζίνας θα ασχοληθούμε με τη δίαιτα.
Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά τους. Δύο είναι τα στοιχεία που αν υπάρχουν στον οργανισμό μας θα αποφύγουμε την οστεοπόρωση μια για πάντα. Η βιταμίνη D , αλλά και το ασβέστιο. Η βιταμίνη D είναι πολύ εύκολο πράγμα να την αποκτήσετε. Μια βόλτα στην ύπαιθρο για 10-15 λεπτά κάτω από τον ήλιο θα σας δώσει την απαραίτητη βιταμίνη D.
Που θα βρούμε όμως ικανές ποσότητες ασβεστίου για να κάνουμε τη δίαιτά μας;
Ευτυχώς για σας κυρίες και κύριοι ασβέστιο θα βρείτε στα ψαράκια με λίπος όπως ο γαύρος, ο κολιός, ο φρέσκος ή καπνιστός σολομός. Θα βρείτε επίσης ασβέστιο σε όλα τα γαλακτοκομικά προϊόντα και ειδικά στο κίτρινο τυρί όπως πχ το γκούντα, το τυρί με το περισσότερο ασβέστιο όπου 50 γραμ περιέχουν 354 mg ασβεστίου ενώ την ημέρα έχετε ανάγκη από 800-1500 ανάλογα την ηλικία και τη φάση της εμμηνόπαυσης.
Στις μέρες μας κυκλοφορούν γαλακτοκομικά εμπλουτισμένα με ασβέστιο τα οποία οφείλετε να προτιμάτε.
Συμπληρωματικά σας λέω ότι τη βιταμίνη D μπορείτε να τη βρείτε και στα αβγά.
Στη καλή διάπλαση των οστών συμμετέχει και ο φωσφόρος τον οποίο θα βρείτε οπωσδήποτε στα γαλακτοκομικά, στο κρέας, στα ψάρια, στα αβγά και στα όσπρια.
Πολύ καλό κάνει επίσης το σουσάμι και όλοι οι ξηροί καρποί.
H. Μ.
[ΑΡΜΟΝΙΑ]
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
  Μπρόκολο το λουλούδι της υγείας


.. Πράσινο, ζωηρό σαν ένα μικρό δάσος μέσα σε ένα μπουκέτο.
Το Μπρόκολο είναι ένα χειμερινό λαχανικό εξαιρετικά νόστιμο στη μαγειρική του που κατά βάση προορίζεται για σαλάτες, αλλά μπορεί να μαγειρευτεί με χίλιους δύο τρόπους.
Σημειώστε ότι παρά την απλότητά του το λαχανικό μας προσφέρει μια απέραντη ποικιλία από βιταμίνες και ιχνοστοιχεία χρησιμότατα για τον οργανισμό.
Γηγενές της Μεσογείου εδώ και 3.000-4000 χρόνια θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε ένα πράσινο λουλούδι. Έχει πάντα σχήμα μπουκέτου που εμπεριέχει πολλά μικρότερα μπουκετάκια. Όλα στηρίζονται σε ένα κεντρικό κορμό αρκετά σκληρό και τραγανό που αν καθαριστεί από την εξωτερική του φλούδα έχει μια εξαιρετική γεύση ιδιαίτερα αν συνδυαστεί με λίγο λεμόνι.
Όταν αγοράζουμε μπρόκολο να προσέχουμε να έχει ένα έντονο πράσινο χρώμα να μην πιέζονται τα μικρά λουλουδάκια που έχει επάνω και να είναι άκαμπτα τα μικρά μπουκετάκια που είναι επάνω στον κεντρικό κορμό. Θα το πλύνετε το μπροκολάκι σας με άφθονο κρύο νερό πριν το μαγειρέψετε και με ένα μικρό κοφτερό μαχαιράκι θα κόψετε τα μικρά μπουκετάκια. Ξεφλουδίστε τον κεντρικό κορμό και κόψτε τις άκρες του και όλα μαζί ζεματίστε τα σε άφθονο αλατισμένο νερό για μερικά λεπτά .
Για να μπορέσετε να αποσπάσετε τα χρήσιμα συστατικά του πρέπει να το μαγειρέψετε όσο λιγότερο γίνεται. Εάν είσαστε νέοι και το στομάχι σας δουλεύει καλά ζεματίστε το για 7 λεπτά. Εάν πάλι το θέλετε λιώμα βράστε το τουλάχιστον για 15-20 λεπτά.
Η καλύτερη όμως ιδέα είναι το μαγειρέψετε στον ατμό. Και να μη ξεχνάτε ότι μπορείτε να φτιάξετε και μια σαλάτα με ωμά μπροκολάκια που απλά και μόνο θα ψιλοκόψετε ανακατεμένα με καρότο, λάχανο και ψιλοκομμένες πιπεριές. Μην αγοράζετε μεγάλες ποσότητες παρά μόνο αυτές που θα μαγειρέψετε και θα φάτε αμέσως. Έτσι κι αλλιώς υπάρχουν άφθονα μπρόκολα στην αγορά. Ελάτε όμως να δούμε μαζί τι ωραία πράγματα παίρνουμε από το μπρόκολο. Κατ' αρχήν να θυμάστε ότι 100 γραμ μπρόκολο έχουν μόνο 27-28 θερμίδες, μόνο 2% πρωτείνες, 0,35% λιπαρά εκ των οποίων τα μισά είναι μονοακόρεστα και καταγράψτε τα ιχνοστοιχεία που περιέχει. Εξαιρετικά πλούσιο σε ασβέστιο, μαγνήσιο, φώσφορο και κάλιο.
Φτωχό σε νάτριο και περιέχει επίσης και το συστατικό σελήνιο το οποίο και αυτό είναι απαραίτητο στον οργανισμό. Περιέχει 12 διαφορετικές βιταμίνες από τις οποίες κυρίαρχη είναι η βιταμίνη C. Φυσικά δεν έχει καθόλου χοληστερίνη και τελευταίες έρευνες έδειξαν ότι τα μικρά λουλουδάκια που είναι στις άκρες των μπουκέτων περιέχουν ισχυρά αντιοξειδωτικά που είναι χρήσιμα στην υγεία και ιδιαίτερα στις παθήσεις της καρδιάς, αλλά και του καρκίνου.
Η γνώμη μου είναι ότι μια σαλάτα βασισμένη στο μπρόκολο δεν πρέπει να λείπει από κανένα τραπέζι κατά τη διάρκεια τουλάχιστον του χειμώνα . Γιατί και νόστιμο είναι και εξαιρετικά υγιεινό.
Η πιο εύκολη συνταγή που μπορείτε να φτιάξετε είναι μια απλή σαλάτα με μπρόκολο μαγειρεμένο στον ατμό περιχυμένη με ελαιόλαδο και μπόλικο λεμόνι. Αν όμως σας φαίνεται βαρετή κάθε μέρα μια απλή σαλάτα μπρόκολου μπορείτε να φτιάξετε μια μεγαλειώδη πιατέλα βραστών λαχανικών που να περιέχει εκτός από το μπρόκολο βραστά παντζάρια και παντζαρόφυλλα, καρότα, πατάτες, κολοκυθάκια, και οπωσδήποτε λίγο κουνουπίδι, επίσης ένα άσπρο λουλούδι συγγενικό προς το μπρόκολο.
Και αν θέλετε μια διαφοροποίηση από το λαδολέμονο ετοιμάστε ένα dressing γιαουρτιού. Σε ένα μπολ αναμίξτε 200 γραμ σουρωτό γιαούρτι, 3 κουταλιές σούπας λεμόνι, 1 φλιτζ του καφέ ελαιόλαδο, 1 κουταλιά μουστάρδα, 2 κουταλιές άνηθο ψιλοκομμένο, αλάτι και πιπέρι. Τούτη η σαλάτα είναι γεμάτη από βιταμίνη C, βιταμίνη Α, φωσφόρο και ασβέστιο.
Η καλύτερη θεραπεία για την οστεοπόρωση.
H. Μ.
[ΑΡΜΟΝΙΑ]
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
=